Όταν λέει τις πρώτες του κακές λεξούλες 

Αχ, τι ωραία που μιλάει το μικρό μας! Πόσο γλυκό! Μέχρι που έρχεται η μέρα που ακούς από αυτό το γλυκό στοματάκι την πρώτη βρισιά. Και μένεις άφωνη. Πού τα έμαθε, καλέ, αυτά;

Ξέρεις, τα παιδιά μαθαίνουν εύκολα. Και μάλιστα λέξεις που ακούνε συνεχώς ή λέξεις που βλέπουν ότι προκαλούν το ενδιαφέρον των μεγάλων. Γιατί να μην ξαναπεί αυτή τη λεξούλα που έκανε τη μαμά να ασχοληθεί τόσο πολύ μαζί του;

- Η μίμηση είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Ακόμα κι αν στο σπίτι δεν βρίζει κανείς (που όλο και κάποια βρισιά θα σου ξεφύγει, άνθρωπος είσαι), θα ακούσουν κακές λέξεις από το μεγαλύτερο αδερφάκι τους, από κάποιον φίλο, από έναν συμμαθητή, από την τηλεόραση. 
- Τα παιδάκια πάνω από 4 ετών θέλουν με αυτόν τον τρόπο να αποδείξουν ότι είναι πια μεγάλοι. Μπορώ να βρίζω, μεγάλωσα. 
Τα ακόμα μεγαλύτερα νιώθουν ότι έτσι γίνονται αποδεκτά στην παρέα τους, ότι με αυτό τον τρόπο φαίνονται μεγάλα και πιο έξυπνα.
- Χρησιμοποιούν τις βρισιές για να εκδικηθούν τη μαμά ή τον μπαμπά που δεν ασχολείται και πολύ μαζί τους ή είναι πολύ αυστηροί. 

Και τι κάνεις;
Δεν πρέπει να δείξεις στο παιδί ότι αυτό που είπε σου έκανε εντύπωση και σε καμία βέβαια περίπτωση να μην γελάσεις. Ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης όταν ακούσεις τις πρώτες βρισιές είναι να τις αγνοήσεις.

Σε ένα μεγαλύτερο παιδάκι μπορείς να εξηγήσεις ότι μια βρισιά κάνει τον άλλον να λυπάται και να νιώθει άσχημα. Ότι στο σπίτι σας κανείς δεν χρησιμοποιεί τέτοιες λέξεις γιατί δεν θέλουμε να πληγώσουμε κάποιον που αγαπάμε.

Όταν το παιδί συνειδητοποιήσει ότι αυτές οι περίεργες, απαγορευμένες λέξεις δεν προκαλούν κανένα ενδιαφέρον, είναι σίγουρο ότι δεν θα τις ξαναπεί. Μόνο ίσως όταν μεγαλώσει και θα ξέρει ακριβώς τι λέει και γιατί το λέει.