Γιατί δεν πρέπει να θυμώνεις με ένα νήπιο

Είναι η φάση που δεν είναι πια μωρό, περπατάει, μιλάει, μεγαλώνει. Ακόμα το κυνηγάς από πίσω, εννοείται. Και καμιά φορά το σηκώνεις και από τα πατώματα όπου πέφτει και οδύρεται.

Και εκείνες τις στιγμές η μάνα την χάνει την ψυχραιμία της. Βρε με το καλό, βρε με το αυστηρό, τίποτα αυτό, δεν καταλαβαίνει. 

Μήπως έχεις υπερβολικές απαιτήσεις από το παιδί σου; Ξέρεις, αυτό είναι μια τεράστια παγίδα. Να νομίζεις ότι το παιδί είναι ικανό για κάτι και ότι απλά χτυπιέται γιατί είναι κακομαθημένο, κακότροπο, δύσκολο. 

Πόσο έλεγχο πιστεύεις ότι μπορεί να ασκήσει ένα νήπιο στον εαυτό του; Οι περισσότεροι γονείς πιστεύουν ότι ένα νήπιο μπορεί να αυτοσυγκρατηθεί. Να δει, ας πούμε, ένα τέλειο παιχνίδι και να μην το ζητήσει γιατί μόλις την προηγούμενη βδομάδα είχε πάρει ακόμα ένα. 

Δεν θα συμβεί αυτό. Το παιδί εάν δεν φτάσει τα 4 έτη δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. Αυτό δεν σημαίνει ότι το αφήνουμε να κάνει ό,τι θέλει. Σε αυτή τη φάση η μαμά πρέπει να έχει την ψυχραιμία να του εξηγήσει ήρεμα κάποια πράγματα. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί θα μάθει και όχι τιμωρώντας το ή φωνάζοντάς του.  

Οφείλουμε να γνωρίζουμε την πνευματική και ψυχική πορεία της ανάπτυξης ενός παιδιού έτσι ώστε να μπορούμε να φερόμαστε αναλόγως και να μην ζητάμε πράγματα που δεν δύναται να καταλάβει.