Μήπως πάσχεις κι εσύ από Happiness Burnout; Πώς η εμμονή με την ευτυχία με έκανε δυστυχισμένη (και πώς βρήκα ξανά την ισορροπία)

Ξυπνούσα κάθε πρωί με μια λίστα από «πρέπει» για να νιώσω χαρά. Έτρεχα, βελτιωνόμουν, κυνηγούσα την τέλεια διάθεση. Μέχρι που κατέρρευσα. Και τότε έμαθα ότι υπάρχει όρος για αυτό που ένιωθα: Happiness Burnout. Δες πώς σταμάτησα να παλεύω με τα συναισθήματά μου.

Θυμάμαι ξεκάθαρα τη στιγμή που το ένιωσα. Ήταν ένα απόγευμα Κυριακής. Είχα κάνει γιόγκα, είχα πιει το πράσινο smoothie μου, είχα διαβάσει τρεις σελίδες από το βιβλίο ευγνωμοσύνης και είχα ποστάρει μια φωτογραφία με λεζάντα "Good Vibes Only". Και παρ' όλα αυτά, ένιωθα άδεια. Εξαντλημένη.

Για χρόνια πίστευα ότι αν δεν είμαι χαρούμενη, κάτι κάνω λάθος. Ότι πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο. Ζούμε σε μια εποχή που έχει μετατρέψει την ευτυχία σε βιομηχανία και σε υποχρέωση. Καταγράφουμε τη διάθεσή μας, βελτιστοποιούμε τις συνήθειές μας, κυνηγάμε την επόμενη δόση ντοπαμίνης.

Το αποτέλεσμα; Happiness Burnout. Η εξουθένωση που προκύπτει από την αδιάκοπη προσπάθεια να είμαστε συνεχώς ευτυχισμένοι.

Η παγίδα της «τέλειας διάθεσης»

Πρόσφατα, έπεσα πάνω σε μια έρευνα του ψυχολόγου Ole Höffken που εξηγεί ακριβώς αυτό το φαινόμενο. Η εμμονή μας να μετράμε τη χαρά μας, τελικά την εξαφανίζει. Έχουμε πειστεί ότι τα αρνητικά συναισθήματα είναι «δυσλειτουργία». Ότι αν πονάμε, αν αγχωνόμαστε, αν νιώθουμε μελαγχολία, το σύστημά μας έχει χαλάσει.

Στην πραγματικότητα, το Happiness Burnout εμφανίζεται ακριβώς επειδή προσπαθούμε να πάμε ενάντια στη βιολογία μας. Εξελικτικά, δεν σχεδιαστήκαμε για να νιώθουμε ευφορία 24/7. Η ευτυχία δεν είναι η απουσία του πόνου, αλλά η ισορροπία ανάμεσα στο θετικό και το αρνητικό.

Γιατί καίγεσαι; (Η επιστήμη πίσω από την εξάντληση)

Γιατί όμως νιώθουμε τόσο εξαντλημένες ψυχικά; Η απάντηση κρύβεται στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο «υπερ-ερεθίσματα» (supernormal stimuli).

Τα social media μάς βομβαρδίζουν με χιλιάδες σήματα επιβεβαίωσης σε δευτερόλεπτα.

Η κατανάλωση και το στάτους έχουν γίνει οι δείκτες της αξίας μας.

Ο εγκέφαλός μας εθίζεται σε αυτή την ένταση. Χρειαζόμαστε όλο και περισσότερα για να νιώσουμε ικανοποίηση. Κυνηγάμε μια τεχνητή χαρά που δεν χορταίνει ποτέ. Και αυτή η αέναη προσπάθεια οδηγεί μαθηματικά στο Happiness Burnout. Καταλήγουμε να έχουμε άγχος... για το ότι έχουμε άγχος!

Πώς έσβησα τη φωτιά και βρήκα γαλήνη

Η λύση για μένα ήρθε όταν σταμάτησα να βλέπω την ευτυχία σαν στόχο που πρέπει να κατακτήσω και την αποδέχτηκα ως μια διαδικασία.

Αποενοχοποίησα τη δυσφορία: Έμαθα ότι η θλίψη, η νοσταλγία, ακόμα και ο θυμός, έχουν τη θέση τους. Δεν είναι εχθροί. Είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.

Μείωσα τον θόρυβο: Περιόρισα την έκθεσή μου στα «τέλεια» προφίλ των social media που τροφοδοτούσαν την αίσθηση ανεπάρκειας.

Σταμάτησα να μετράω: Έπαψα να ρωτάω τον εαυτό μου «είμαι χαρούμενη τώρα;». Απλώς άφησα τον εαυτό μου να είναι.