Έτσι κατάφερα να σωπάσω την αρνητική φωνή μέσα μου: Η ρουτίνα 3 βημάτων για περισσότερη χαρά

Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη, έτοιμη να βγεις, και αντί να δεις τη λάμψη σου, το μόνο που ακούς είναι μια ασταμάτητη κριτική; «Αυτό το ρούχο δεν σου πάει», «Φαίνεσαι κουρασμένη», «Δεν είσαι αρκετά καλή». Αυτή η αρνητική φωνή στο κεφάλι μας είναι ίσως ο μεγαλύτερος σαμποτέρ της καθημερινής μας χαράς. Και αν νιώθεις ότι τον τελευταίο καιρό έχει δυναμώσει, θέλω να ξέρεις πως δεν είσαι η μόνη.

Όλες μας, ξανά και ξανά, αναζητούμε απεγνωσμένα την ουσιαστική σύνδεση και την αυθεντική χαρά. Ζούμε σε μια εποχή όπου η ψηφιακή μας ζωή είναι υπερπλήρης, αλλά η πραγματική μας καρδιά νιώθει συχνά άδεια. Σύγχρονες μελέτες δείχνουν ότι ένα τεράστιο ποσοστό ανθρώπων, ιδιαίτερα μετά τις σαρωτικές αλλαγές που έφεραν τα τελευταία χρόνια και η πανδημία, βιώνει μια βαθιά, σχεδόν εξουθενωτική μοναξιά. Η απομόνωση που τρέφεται από την υπερβολική χρήση της τεχνολογίας έχει αλλοιώσει την ποιότητα των επαφών μας. Scrollάρουμε με τις ώρες στα social media, βλέπουμε τέλειες –φιλτραρισμένες– ζωές και καταλήγουμε να νιώθουμε πιο αποκομμένες από ποτέ.

Αλλά ας μην σταθούμε μόνο στο πρόβλημα. Το ερώτημα που καίει είναι: Τι κάνουμε για αυτό; Πώς επιστρέφουμε στο φως;

Η σύνδεση της χαράς με τον εσωτερικό μας κριτή

Η χαρά δεν είναι απλώς ένα χαμόγελο σε μια φωτογραφία. Είναι η ικανότητα να είσαι πραγματικά παρούσα στη ζωή σου, να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τη στιγμή, να συνδέεσαι με κάτι βαθύτερο. Όταν απομονωνόμαστε, η χαρά δραπετεύει. Και εκεί ακριβώς, στο κενό που αφήνει πίσω της, βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να θεριέψει η αρνητική φωνή.

Η πλειοψηφία από εμάς αγνοεί εντελώς πόσο συχνά, πόσο σκληρά και πόσο άδικα επικρίνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Και μάντεψε: η νούμερο ένα επίθεση που κάνουμε στον εαυτό μας αφορά την εξωτερική μας εμφάνιση. Μας έχουμε πείσει ότι αν δεν είμαστε αψεγάδιαστες, δεν αξίζουμε την αγάπη – ούτε καν τη δική μας.

Είναι καιρός να πάρουμε πίσω τον έλεγχο. Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε ξανά τον εγκέφαλό μας, στρέφοντάς τον προς τη συμπόνια και τη χαρά.

Η ρουτίνα των 3 βημάτων για να απελευθερωθείς

Την επόμενη φορά που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη (ή θα κάνεις ένα λάθος στη δουλειά) και η πρώτη σου αντίδραση είναι να νιώσεις άσχημα, εφάρμοσε αυτή την απλή, αλλά βαθιά μεταμορφωτική ρουτίνα. Όσο πιο πολύ την εξασκείς, τόσο πιο γρήγορα η αρνητική φωνή θα δώσει τη θέση της σε μια φωνή γεμάτη καλοσύνη, ενθάρρυνση και αγάπη.

Βήμα 1: Αναγνωρίζω (Το ξύπνημα της επίγνωσης)

Για να αλλάξεις κάτι, πρέπει πρώτα να το δεις. Αυτό είναι συχνά το πιο δύσκολο κομμάτι, γιατί η αυτοκριτική έχει γίνει για εμάς μια δεύτερη φύση. Είμαστε εξαιρετικές στο να προσέχουμε πότε μια φίλη μιλάει άσχημα για τον εαυτό της, αλλά όταν πρόκειται για εμάς, κλείνουμε τα αυτιά μας. Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι η παρατήρηση. Γίνε ο θεατής των σκέψεών σου. Όταν δοκιμάζεις ένα παντελόνι ή όταν βλέπεις ένα story στο Instagram, τι λες από μέσα σου; Ποιος είναι ο τόνος σου; Είναι ο τόνος μιας στοργικής φίλης ή ενός σκληρού δικαστή; Απλώς παρατήρησέ το, χωρίς να το κρίνεις επιπλέον.

Βήμα 2: Διακόπτω (Το φρένο στη συνήθεια)

Μόλις «πιάσεις» τον εαυτό σου να ξεκινάει το τοξικό παραλήρημα, πάτα το pause. Η επιστήμη των συνηθειών μας λέει ότι δεν μπορείς απλώς να «κόψεις» μια παλιά συνήθεια με το ζόρι. Πρέπει να την ανακόψεις τη στιγμή που πάει να ανθίσει. Μόλις η αρνητική φωνή ψιθυρίσει «δεν αξίζεις», πάρε μια βαθιά ανάσα και πες νοερά (ή και φωναχτά): «Στοπ. Δεν θα μιλήσω έτσι σε εμένα σήμερα». Φαντάσου ένα κόκκινο σήμα STOP μπροστά στα μάτια σου. Αυτή η μικρή παύση είναι το κλειδί για να σπάσεις τον αυτοματισμό του εγκεφάλου σου.

Βήμα 3: Αντικαθιστώ (Η σπορά της αγάπης)

Εδώ γίνεται η πραγματική μαγεία. Η αντικατάσταση της αρνητικής σκέψης είναι αυτό που θα αναδομήσει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Το πρόβλημα συχνά είναι πως αν πεις ξαφνικά «είμαι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο» ενώ νιώθεις χάλια, δεν θα το πιστέψεις. Ο εσωτερικός σου κριτής θα γελάσει ειρωνικά. Αντί λοιπόν για ακραίες, μη ρεαλιστικές δηλώσεις, δοκίμασε την ουδέτερη και σταδιακά θετική προσέγγιση. Αντί να πεις «μισώ το σώμα μου», πες «το σώμα μου με στηρίζει καθημερινά και αξίζει τη φροντίδα μου». Αντί να πεις «τα έκανα όλα λάθος», πες «μαθαίνω μέσα από την εμπειρία μου και εξελίσσομαι».

Μπορείς να προσθέσεις στη ρουτίνα σου και τη δύναμη του journaling (ημερολόγιο). Κάθε βράδυ, γράψε τρία πράγματα για τα οποία νιώθεις περήφανη για σένα. Αυτή η πρακτική χτίζει νέα νευρωνικά μονοπάτια στον εγκέφαλο που εστιάζουν στο φως και όχι στο σκοτάδι.

Όσο περισσότερο μιλάμε στον εαυτό μας με τρυφερότητα, τόσο η αρνητική φωνή χάνει τη δύναμή της. Και όταν επιτέλους νιώσουμε, βαθιά μέσα μας, ότι αξίζουμε να είμαστε ευτυχισμένες, η χαρά θα βρει αμέτρητους τρόπους να τρυπώσει στην καθημερινότητά μας. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να της αφήσουμε την πόρτα μισάνοιχτη. Άλλωστε, η σχέση με τον εαυτό μας είναι η μακροβιότερη που θα έχουμε ποτέ – ας φροντίσουμε να είναι γεμάτη αγάπη.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

 Το δικό μου Ganbatte: Πώς έμαθα να γίνομαι κύμα… και να ξεπερνώ τις δυσκολίες