Έτσι βρήκα τη γενναιότητα να ζητήσω αυτό που πραγματικά ήθελα: ο δρόμος μου προς τη βαθύτερη οικειότητα

Ποια από εμάς δεν έχει βρεθεί κάποια στιγμή να σκέφτεται κάτι διαφορετικό, κάτι νέο, κάτι που θα ήθελε να δοκιμάσει στην σεξουαλική της οικειότητα; Ένα φευγαλέο όνειρο, μια κρυφή επιθυμία, μια λαχτάρα για μια διαφορετική αίσθηση. Το σκέφτεσαι, το αναθεωρείς στο μυαλό σου, ίσως το εξασκείς και στον εσωτερικό σου μονόλογο. Και μετά… σωπαίνεις. Γιατί; Γιατί το να ζητήσεις αυτό που πραγματικά θέλεις στο κρεβάτι, ιδιαίτερα όταν είναι κάτι που δεν έχετε κάνει ποτέ πριν, απαιτεί μια συγκεκριμένη μορφή γενναιότητας. Μια γενναιότητα που ξεπερνά τα συνηθισμένα, γιατί δεν είναι απλώς ένα «λογιστικό» αίτημα. Είναι μια αποκάλυψη.

Η έκθεση της επιθυμίας

Φαντάσου το. Δεν ζητάς απλώς μια νέα «δραστηριότητα». Αποκαλύπτεις ένα κομμάτι του ερωτικού σου εαυτού που δεν έχει εκφραστεί ακόμα. Λες, ουσιαστικά, «αυτό είναι μέρος του ποια είμαι». Και αυτή η αποκάλυψη έρχεται με μια υπόρρητη, έντονη ερώτηση: «Θα με συναντήσεις εκεί… ή θα απομακρυνθείς;».

Εδώ είναι που πολλές από εμάς σταματάμε. Η σκέψη και μόνο να εκτεθείς έτσι, να βάλεις μπροστά την επιθυμία σου και να περιμένεις την απάντηση, μοιάζει με άλμα στο κενό. Οι συνέπειες φαντάζουν τεράστιες, πολύ μεγαλύτερες από ό,τι ήταν στην αρχή της σχέσης, όταν όλα ήταν νέα, άμορφα, και υπήρχαν λιγότερα να χάσεις. Με έναν νέο εραστή, ο κίνδυνος φαντάζει πιο ελαφρύς. Είστε ακόμα σε φάση ανακάλυψης, υπάρχει χώρος για πειραματισμούς, και αν κάτι δεν πετύχει, η συναισθηματική σύνδεση δεν είναι τόσο βαθιά, δεν έχει τόσες στρώσεις.

Ο φόβος της υπαρξιακής απόρριψης

Όμως, σε μια μακροχρόνια σχέση, τα πάντα είναι πολυεπίπεδα. Ιστορία, δέσμευση, ταυτότητα. Δεν λες απλώς «Θα το δοκιμάσεις αυτό;». Λες, χωρίς λόγια: «Αυτό είναι ένα μέρος του ποια είμαι. Μπορείς να το αγκαλιάσεις;».

Και εκεί ακριβώς φωλιάζει ο δισταγμός. Διότι ο φόβος της απόρριψης δεν είναι απλώς σεξουαλικός, είναι υπαρξιακός. «Αν δεν θέλεις αυτό, με θέλεις ακόμα;» Έτσι, οι άνθρωποι σωπαίνουν. Προστατεύουν τη σχέση τους παρακρατώντας ακριβώς αυτό που θα μπορούσε να την κάνει πιο ζωντανή, πιο παθιασμένη. Εγκλωβιζόμαστε στην ιδέα ότι η σταθερότητα της σχέσης εξαρτάται από την αποφυγή αυτών των «δύσκολων» συζητήσεων.

Το παράδοξο του ερωτισμού: Ό,τι αποφεύγουμε, εκεί βρίσκεται το πάθος

Εδώ βρίσκεται το παράδοξο: Οι συζητήσεις που αποφεύγουμε στο όνομα της σταθερότητας είναι συχνά αυτές που δημιουργούν τον ερωτισμό. Διότι ο ερωτισμός ακμάζει στην άκρη, στη διαφορετικότητα, στην ανακάλυψη, στο άγνωστο. Τίποτα δεν είναι πιο ζωντανό από το να λες την αλήθεια για την επιθυμία σου και να μην ξέρεις πώς θα γίνει δεκτή. Υπάρχει ένα είδος συγκίνησης σε αυτό. Όχι απερίσκεπτη, όχι επιφανειακή, αλλά αληθινή.

Η συγκίνηση να διακινδυνεύεις τον εαυτό σου με κάποιον που έχει σημασία, να αφήνεις τον σύντροφό σου να σε δει όχι ως την επιμελημένη εκδοχή του εαυτού σου, αλλά ως κάποια με εξελισσόμενες, συγκεκριμένες, μερικές φορές εκπληκτικές επιθυμίες. Να μοιράζεσαι την αλήθεια σου, να ανοίγεσαι και να αφήνεις τον άλλο να εισχωρήσει στην πιο προσωπική πτυχή σου. Αυτή η αυθεντικότητα είναι που φέρνει τη γνήσια σεξουαλική οικειότητα.

Η σωστή στιγμή και η προθυμία να γνωριστείς

Ναι, η σωστή στιγμή μετράει. Αυτή δεν είναι μια συζήτηση που πρέπει να γίνει εν μέσω καυγά, ως μια περαστική σχόλιο, ή ενώ κάνετε πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Απαιτεί μια στιγμή σύνδεσης, ανοιχτοσύνης, όταν και οι δύο μπορούν να έχουν πραγματική οπτική επαφή, να μην διακόπτονται και να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Ένας ήρεμος διάλογος, με σεβασμό και αγάπη, μπορεί να ανοίξει πόρτες που ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι υπήρχαν.

Αλλά πέρα από τον σωστό χρόνο, απαιτεί κάτι πιο θεμελιώδες: την προθυμία να γίνεις γνωστή. Διότι όταν ζητάς κάτι νέο σεξουαλικά, δεν εισάγεις απλώς την καινοτομία, προσκαλείς την ανάπτυξη. Όχι μόνο στην κρεβατοκάμαρα, αλλά και στην ίδια τη σχέση. Λες: «Ας μην μείνουμε εκεί που ήμασταν. Ας επεκταθούμε». Και αυτή η επέκταση είναι όπου η οικειότητα βαθαίνει. Όχι επειδή όλα αγκαλιάζονται αμέσως, αλλά επειδή κάτι αληθινό έχει ειπωθεί.

Το κόστος της σιωπής

Ναι, είναι ευάλωτο. Ναι, είναι ριψοκίνδυνο. Αλλά το ίδιο ριψοκίνδυνο είναι και το να μένεις στάσιμη. Και με τον καιρό, αυτό έχει το δικό του κόστος. Διότι αυτό που δεν λέμε δεν εξαφανίζεται. Πηγαίνει υπόγεια. Και αυτό που πηγαίνει υπόγεια σπάνια γίνεται ερωτικό. Αντίθετα, μπορεί να δημιουργήσει αποστάσεις, δυσαρέσκεια, ακόμα και πλήξη. Η σεξουαλική οικειότητα δεν είναι μόνο σωματική, είναι και ψυχική, πνευματική, συναισθηματική. Και η αλήθεια είναι το οξυγόνο της.

Ο ερωτισμός στο φως

Αυτό που γίνεται ερωτικό είναι αυτό που φέρνεται στο φως, ατελώς, γενναία και ειλικρινά. Και προσφέρεται, δεν απαιτείται, δεν εκτελείται. Αλλά μοιράζεται. «Αυτό είναι κάτι που θέλω. Μπορούμε να συναντηθούμε εδώ;»

Στο τέλος της ημέρας, η βαθύτερη σεξουαλική οικειότητα δεν είναι απλώς μια συνάρτηση των πράξεων που κάνουμε, αλλά της ειλικρίνειας και της γενναιότητας με την οποία εκφράζουμε τον εαυτό μας. Είναι η γέφυρα που χτίζουμε μεταξύ της ψυχής μας και του σώματός μας, και η πρόσκληση στον σύντροφό μας να διασχίσει αυτή τη γέφυρα μαζί μας. Ας μην φοβόμαστε λοιπόν να φέρουμε στο φως τις πιο κρυφές μας επιθυμίες. Ίσως εκεί να βρίσκεται η πραγματική μαγεία της σύνδεσής μας.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

«Εκείνος θέλει συνέχεια, εγώ σπάνια»: Πώς βρήκα ξανά τη διάθεση για σεξ και έσωσα τη σχέση μου