Η άνοιξη σε... κρίση!

Η αλήθεια είναι πως, μεγαλώνοντας, όλο και πιο συχνά ψάχνω για τις «βεβαιότητες» μου. 

Μιλάω γι’ αυτές που μπορώ να χτίσω επάνω τους. Ή απλά, να καθίσω και να τις κοιτάζω να μου χαμογελούν.

Ψάχνω, λοιπόν. Μέσα μου, γύρω μου, παντού.

Για τη βεβαιότητα μιας τολμηρής αλλαγής, μιας δικής μου φανερής στιγμής, μιας αναθεώρησης παλιού λάθους, μιας ομολογίας ενός ανομολόγητου ονείρου.

Όχι, δεν προσπαθώ, πια, να με προφυλάξω (από μένα), να με προλάβω, να με οριοθετήσω.

Βέβαια, έχω μια φυσική ροπή προς το... χάος, οφείλω να το παραδεχτώ. Και την άνοιξη, αυτή η ροπή μου, γιγαντώνεται…! Και δεν ξέρω να σου πω γιατί. Λίγο ο ήλιος, λίγο οι νύχτες, λίγο το φως, λίγο το… προσωπικό μου μελό, λίγο, πολύ, δεν έχω απάντηση.

Παραμένει, πάντως, ως γεγονός το να  θέλω να ξεφορτωθώ όλα τα παλιά κλισέ. Μεγάλο μου ορμητήριο για να το καταφέρω η απόφαση μου για την απόλυτη απόλαυση της ασημαντότητας κάθε μικρής στιγμής.

Κι αν οι "άλλες" βεβαιότητες υποχωρούν, αυτή μπορεί, από μόνη της, να αποτελέσει μια "νέα" βεβαιότητα.

Είναι και η άρνηση μου να με κατατάξω σε "κατηγορίες". Ακόμα.

Μετατρέπω, λοιπόν, σε συναρπαστικό παιχνίδι το δικαίωμα μου στην ΑΓΑΠΗ. Κάνω τη φαντασία μου δύναμη, και λέω πως για τη δική της αβέβαιη- βεβαιότητα, αξίζει να παραδοθεί κανείς μόνο σε ιδανικούς έρωτες, ιδανικές φιλίες, ιδανικές πορείες, ιδανικές ανατροπές, ιδανικά πετάγματα, ιδανικούς ανθρώπους.

Κι έχω και τη βεβαιότητα, πως τούτη εδώ είναι η ιδανική εποχή για ολάνοιχτες εισόδους και εξόδους του κάθε άλλοθι του καθενός και της καθεμιάς μας. Πώς όχι;

Φιλιά