Θάμπωσε ο νους

Με μάγεψε, ξανά, με τη γραφή του, ο Δημητρίου. Με τους ήρωες του, τα αδιευκρίνιστα όρια του, τις ατμόσφαιρες του, τον διάχυτο ερωτισμό, την καθημερινότητα που ενώ μοιάζει φανταστική είναι απολύτως πραγματική, με τα "ίσως" και τα "μάλλον", με τ' αγκαλιάσματα (κρυφά και φανερά), με τις "πίσω του σελίδες". Ο Σωτήρης, ο βαθύς, o αλλιώτικα τρυφερός, o αυθεντικός o συγγραφέας.

Πίσω στα δικά μας, πάλι. Στις δικές μας πραμάτειες. Τις από 'δω και τις από 'κει. Τα "κολλήματα" μας, αυτές που ορίζουμε και ρεγουλάρουμε, αυτές που μας γυρίζουν πίσω, που κρύβουν τις αλήθειες μας και τις άλλες, τις "δύσκολες", που δεν παζαρεύουν, δεν παζαρεύονται, δεν μπαίνουν σε τάξη, μας θαμπώνουν το νου και δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους.

Άνοιξη ντάλα. Οργανώσου.

Από 'δω, τα διαβασμένα, τα φορεμένα, τα ανείπωτα, τα ανοιχτά, τα μισοτελειωμένα.

Από 'κει, τα αδιάβαστα, τα αφόρετα, τα ειπωμένα, τα κλειστά, τα πρώτα.

Κι άλλα... 

Από 'δω, τα φιλημένα, τα υπερβολικά, τα δεδομένα, τα κρατημένα, τα αυτονόητα.

Από 'κει, τα αφίλητα, τα άδεια, τα συμβατικά, τα αφημένα, τα άλλα

Όλα μαζί, μικρές δόσεις του εαυτού μας, για τις μεγάλες μέρες και νύχτες.

* "Θάμπωσε ο νούς", Εκδόσεις Πατάκη, 26 διηγήματα