Δημήτρης Μπογδάνος: «To θέατρο μου προσφέρει αδρεναλίνη!»

Θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική. Είναι η πρώτη φορά που παίρνω συνέντευξη από έναν άνθρωπο που γνωρίζω καλά. Έναν ταλαντούχο, καλλιεργημένο, έξυπνο άνθρωπο. Δεν ξεκίνησα καλά ε; Κοίτα, ισχύουν αυτά που λέω. Και είμαι σίγουρη πως διαβάζοντας τη συνέντευξη, θα με επιβεβαιώσεις! 

Είχα λοιπόν, την ευκαιρία και την χαρά να μιλήσω με τον Δημήτρη Μπογδάνο, με αφορμή την παράσταση του «Μπιλ και Λου» που θα παρουσιάσει σήμερα στο Bob Theatre Festival.

Έχω δει παραστάσεις του Δημήτρη και όπως όλες, έτσι και αυτή, έχει το wit, το χιούμορ και τη σπιρτάδα που έχουν όλες οι παραστάσεις του. Παρόλα αυτά, το «Μπιλ και Λου» είναι μια παράσταση που όταν τελειώσει θα διαπιστώσεις πως είσαι πολύ συγκινημένη, αλλά και πως θέλεις να την δεις και να την ξαναδείς. Θα πάθεις εξάρτηση!

Είναι κάτι σαν …αυτό το σακουλάκι πατατάκια που δεν μπορείς και δεν θέλεις  να σταματήσεις να τρως. Μόνο που η εξάρτηση αυτή, δεν είναι βλαβερή για την υγεία σου, αλλά λυτρωτική! Για σένα, την ψυχή και το μυαλό σου.

Θα νιώσεις αυτό το παράξενο αλλά υπέροχο σφίξιμο στο στομάχι, που ένιωσες όταν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά. Και είμαι σίγουρη ότι θα ερωτευτείς και τον Δημήτρη Μπογδάνο. Ίσως όχι απαραίτητα αυτόν καθ’ αυτόν, αλλά τον γραπτό του λόγο, τα έργα του  και τις παραστάσεις του. Σίγουρα!

Γιατί θέατρο; Γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με αυτό;

Το θέατρο είναι πολυσυλλεκτικό. Συνδυάζει διαφορετικές ποιότητες, τέχνες και φυσικά ανθρώπους. Κρατά τη δημιουργικότητα και το πνεύμα σου σε εγρήγορση.  Παρόλα αυτά μάλλον δεν το επέλεξα εγώ αλλά εκείνο, αφού από την πρώτη γυμνασίου αφοσιώθηκα σε αυτό.

Γιατί σκηνοθέτης και όχι ηθοποιός;

Και ηθοποιός! Ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχω κατευνάσει τη ματαιοδοξία που απαιτεί η έκθεση ενός ηθοποιού (χωρίς να προσδίδω αρνητικό πρόσημο στην έννοια) και κατά συνέπεια είμαι πολύ πιο επιλεκτικός. Ως ερμηνευτής έχω αδυναμία σε μουσικά projects και ίσως την επόμενη φορά που θα ανέβω στο σανίδι να δοκιμάσω κάτι σχετικό.

Τι σου προσφέρει το θέατρο προσωπικά;

Αδρεναλίνη!

Τι πιστεύεις ότι προσφέρει γενικά σε έναν άνθρωπο;

Ο θεατής πρέπει να αφήνεται ελεύθερος να αντλεί ό,τι ο ίδιος επιθυμεί. Να ερμηνεύει, να συγκινείται, να απορρίπτει.

Αυτός που ασχολείται επαγγελματικά με το θέατρο κάνει καθημερινή ψυχανάλυση, δοκιμάζεται στα άκρα και μπορεί να επιλέξει διεξόδους έκφρασης και εκτόνωσης. 

Πες μας λίγα λόγια για το «Μπιλ και Λου» που θα παρουσιάσεις σήμερα στο Bob Theatre Festival στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών .

Το Μπιλ & Λου είναι μία αληθινή ιστορία φιλίας. Μιλάει για δύο τραγικούς αντι-ήρωες με όπλο το χιούμορ. Επί της ουσίας αναπτύσσει το ερώτημα αν δύο ολομόναχοι άνθρωποι μπορούν να είναι ολομόναχοι παρέα.

Στην παράσταση, πέρα από τους βασικούς χαρακτήρες, «πρωταγωνιστεί» και η σοκολάτα. Σου αρέσει η σοκολάτα;

Έχω σχέση εξάρτησης με τη σοκολάτα. Ακόμα και σε περιόδους που πρέπει να προσέξω τη διατροφή μου, μερικά πλακάκια μαύρης σοκολάτας είναι πάντα μέσα στο ημερήσιο διαιτολόγιό μου! Οπότε συμπάσχω με τους ήρωες της ιστορίας μας. Καταλαβαίνω πώς το να επισυνάπτεις σε κάθε σου μήνυμα μία λαχταριστή σοκολάτα είναι μία εκ βαθέων τρυφερή πράξη.

Πόσο σημαντικό ήταν για εσένα να κάνεις μια παράσταση για την φιλία –και συγκεκριμένα για μια φιλία εξ’ αποστάσεως που αναπτύσσεται μέσω αλληλογραφίας- σε μια κοινωνία που ως επί το πλείστον, όλες οι ανθρώπινες σχέσεις -μέχρι και οι ερωτικές-, γίνονται μέσα από μια οθόνη;

Έχει ενδιαφέρον ο παραλληλισμός. Όμως η ειδοποιός διαφορά είναι η ευκολία της σύγχρονης επικοινωνίας σε σχέση με τη διαδικασία της κλασικής αλληλογραφίας. Η χειροποίητη, απτή σύνθεση, τα υλικά, η διαδρομές στο ταχυδρομείο, η προσμονή, το

γραμματοκιβώτιο. Όλα ανάγουν αυτή την αλληλουχία σε ιεροτελεστία. Ο Μπιλ και η Λου έχτισαν μία εικοσαετή φιλία πάνω σε αυτήν ακριβώς την παραδοσιακή βάση  επικοινωνίας.

Πόσο σημαντικό είναι το χιούμορ για εσένα και για τις παραστάσεις σου;

Επί της ουσίας αποτελεί όχημα. Ο τρόπος αφήγησής μας είναι αφοπλιστικά αστείος και το χιούμορ σαρκοβόρο. Με παιδική σχεδόν αφέλεια σχολιάζονται έννοιες όπως η κοινωνική περιθωριοποίηση, ο αλκοολισμός, η σχολική βία. Κατά τη διάρκεια της πρόβας αφήσαμε να οδηγηθούμε αβίαστα σε ένα μονοπάτι χωρίς το άγχος της κωμωδίας ή του δράματος. Μοναδικός μας στόχος ήταν να αφηγηθούμε αυτή την τραγική και συγκινητική ιστορία χωρίς ο θεατής να έχει ανάγκη να υψώσει μία φυσαλίδα άμυνας και προστασίας.

Πρέπει να παίρνουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά;

Η σοβαρότητα με την οποία ζούμε καθορίζει την απόλαυση της καθημερινότητάς μας. Ωστόσο καταστροφική μπορεί να είναι η σοβαροφάνεια. Για αυτό σε κάθε παράσταση που δημιουργούμε με τις ομάδες των ηθοποιών μου, αποφεύγω να προσδίδω a priori ορισμούς, όπως κωμωδία ή δράμα. Η διεργασία γίνεται μαγική όταν αφήνεις την ιστορία σου να εμφανίζει τις αστείες ή τις συγκινητικές στιγμές της. Έτσι δουλέψαμε στο Μπιλ & Λου αλλά και στο Mon Petit Prince.

Ποιος είναι ο θεατρικός ήρωας που θαυμάζεις;

Αγαπώ τους Χαμ και Κλοβ από Το Παιχνίδι του Τέλους του Μπέκετ. Ο τρόπος με τον οποίον δεν χάνουν το χιούμορ τους απέναντι στην ατέρμονη ματαιότητα μου φαίνεται αφοπλιστικός!

Το φθινόπωρο θα ξανανεβάσετε το Mon Petit Prince στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Αν σου ζητούσα να χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου, θα χρησιμοποιούσες χαρακτηριστικά του Μικρού Πρίγκιπα;

Η αλήθεια είναι ότι θεωρώ τον ήρωα του Εξιπερί , πανανθρώπινο. Ποιος δε σαστίζει και δεν αναρωτιέται όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη φθορά και την αυτοπραγμάτωση; Ωστόσο η πιο ευκρινής ταύτισή μου με τον Μικρό Πρίγκιπα θα έλεγα ότι είναι η άγνοια του κινδύνου και της ανθρώπινης ιδιοτέλειας.

Μπιλ & Λου | Πέμπτη 25 Μαΐου 2017, 21.15 - ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260, Χώρος Η

Photo Credits: Yiannis Zahos Photography