Γεωργία Μαυραγάνη: «Με τη ζωή έρχεσαι αντιμέτωπος, όχι με τον καρκίνο»

«Παρ’ όλ’ αυτά, 9 γυναίκες μιλάνε για τον καρκίνο». Έκλεισα αμέσως τη θέση μου στο Από Μηχανής Θέατρο όχι τόσο γιατί ήθελα να γνωρίσω την τελευταία δουλειά της Γεωργίας Μαυραγάνη (συγγνώμη, Γεωργία), όσο γιατί ήθελα να παλέψω με τους φόβους μου. Ήμουν αρκετά δυνατή για να δω ένα έργο που μιλάει για τον καρκίνο, να ανασύρω οικογενειακές στιγμές, να τον δω κατάματα;

Έσφιξα τα δόντια και πήγα. Γέλασα, βούρκωσα, κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι, μα πιο πολύ συγκινήθηκα μετά το πέρας της παράστασης. Όταν αυτές οι 9 υπέροχες γυναίκες μαζί με τη Γεωργία χειροκροτούσαν (μαζί με) το κοινό και αγκαλιάζονταν σαν ένα.

Ήταν πραγματικά λυτρωτικό. Σε ευχαριστώ, Γεωργία Μαυραγάνη. Θα ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα. 

«Παρ’ όλ’ αυτά»: Γιατί εσύ, γιατί σε αυτό το έργο;

Ήταν μια πρόταση της Αντικαρκινικής η δημιουργία αυτής της παράστασης, η οποία πρόταση όμως με πέτυχε σε μια στιγμή που το θέμα της ασθένειας με απασχολούσε πολύ και λόγω προσωπικών βιωμάτων αλλά και σαν μια οριακή ανθρώπινη συνθήκη που αποκαλύπτει πολλά.
 

9 γυναίκες – μη ηθοποιοί: Πόσο σε δυσκόλεψε η σκηνοθεσία και τι διαφορετικό πήρες δουλεύοντας μαζί τους;

Η διαδικασία με δυσκόλεψε όχι τόσο γιατί δεν είναι ηθοποιοί τα κορίτσια. Αυτό το ξέρω και το έχω ξαναντιμετωπίσει. Το θεωρώ, μάλιστα, δομικό και βασικό δραματουργικό θέμα της παράστασης. Αυτό που με δυσκόλεψε ήταν οι δικές μου προκαταλήψεις γύρω από την ασθένεια του καρκίνου. Οι γυναίκες με βοήθησαν να τις δω, να τις παραδεχτώ και να τις μεταλλάξω. Μου έκαναν μεγάλο δώρο.
 

Έχεις βιώσει τον καρκίνο σε προσωπικό επίπεδο, μέσα από την οικογένεια ή φιλικά σου πρόσωπα; Τον έχεις γνωρίσει από κοντά;

Ναι, ο πατέρας μου αρρώστησε και δυστυχώς πέθανε από καρκίνο αρκετά χρόνια πριν. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως είναι το ίδιο με όταν τον βιώνει κανείς στο πετσί του. Ξέρει βέβαια η καρδιά μου πως η συνάντησή μου με αυτές τις γυναίκες είναι η ολοκλήρωση ενός πένθους σε σχέση με τον πατέρα μου, που τότε διέκοψα βίαια για να μπορέσω να συνεχίσω. Είμαι και γι' αυτό ευγνώμων.
 

Συνηθίζεις τις συνεντεύξεις πριν το ανέβασμα των παραστάσεων. Ποια τα πρώτα σου συναισθήματα όταν τις ξεκίνησες με αυτές τις 9 κυρίες, και πώς εξελίχθηκαν στην πορεία;

Η παράσταση στην ουσία είναι η συμπυκνωμένη εκδοχή αυτών των συνεντεύξεων. Δεν σου κρύβω ότι στην αρχή εγώ ήμουν αυτή που δυσκολευόμουν να πω τα πράγματα με το όνομά τους και όχι εκείνες. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος. Το ότι είχαμε να φτιάξουμε μια παράσταση και άρα το ότι ήμουν εκεί ως σκηνοθέτις και όχι ως δραματοθεραπεύτρια είναι κάτι που βοήθησε και εμένα και εκείνες. Γιατί όταν έχεις να παράξεις δημόσιο λόγο και να εκτεθείς δεν χωράει ούτε αυτολύπηση ούτε οίκτος.
 

Ποια ιστορία από αυτές σε έχει αγγίξει περισσότερο;

Αυτή που ζούμε όλες μαζί τώρα και που ακόμα δεν έχει τελειώσει. Είναι μια βαθμιαία μετάλλαξη για όλες μας. Είναι σαν να τα βάζουμε με την ασθένεια με ένα δυναμικό τρόπο. Είναι φοβερό να απαιτείς τη δημιουργία από κάτι τόσο ζοφερό. Δεν ξεχνάς, μετατρέπεις σε φως.
 

Ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή του έργου; Αυτή που κάνει την καρδιά να σφίγγεται;

Κάθε φορά που το κοινό αντιδρά. Όχι σαν κοινό θεατρικής παράστασης αλλά από ατόφια ανάγκη. Τελείως αυθόρμητα.
 

Και ποια η πιο λυτρωτική, που νιώθεις να παίρνεις βαθιά ανάσα;

Το γέλιο και η αγκαλιά των κοριτσιών μετά.
 

Πιστεύουμε ότι είμαστε ατρόμητοι, ότι τα δυσάρεστα συμβαίνουν στη διπλανή πόρτα αλλά δεν χτυπάνε τη δική μας. Γιατί να έρθουμε να δούμε αυτή την παράσταση και να βρεθούμε αντιμέτωποι με τον καρκίνο;

Με τη ζωή έρχεσαι αντιμέτωπος, όχι με τον καρκίνο. Δυστυχώς είναι και αυτός μέρος της ζωής. Κι αυτή η συνειδητοποίηση στην παράσταση γίνεται όχι τιμωρητικά αλλά απλά όπως παίρνεις αγκαλιά έναν φίλο σου. Χωρίς πολλά λόγια.
 

Σου αρέσουν τα δύσκολα; Αντιμετωπίζεις φόβους σου βουτώντας μέσα τους;

Δεν ξέρω. Πάντως εδώ ο φόβος έγινε σκόνη για χάρη των κοριτσιών.

Σπούδασες Παιδαγωγικά ενώ ήξερες ότι το θέατρο ήταν αυτό που σε τραβούσε κοντά του. Εξακολουθείς να δημιουργείς στον εαυτό σου δίχτυ ασφαλείας, στις δουλειές και στα προσωπικά σου;

Ναι.
 

Μια στιγμή στη ζωή σου που την πάτησες άσχημα και η πορεία έδειξε ότι έτσι έπρεπε να γίνει. 

Δεν έχει έρθει αυτό ακόμα έτσι ακριβώς όπως το λες. Είναι για αργότερα μάλλον.
 

Αν μπορούσες να τα πάρεις όλα από την αρχή, τι θα άλλαζες;

Δεν γίνεται αυτό.
 

Τι κρατάς μέσα σου από το Αγρίνιο;

Την παιδική μου ηλικία και την βαθειά πληγή (ευτυχώς) του πρώτου μου έρωτα.
 

Μαγεύτηκες από τη δουλειά του Μιχαήλ Μαρμαρινού και δούλεψες μαζί του. Πόσο μεγάλο είναι το αποτύπωμά του σε αυτό που είσαι σήμερα;

Μου πήρε καιρό αλλά πια ακούω τη δική μου φωνή.
 

Εξακολουθείς να διδάσκεις σε σχολείο; Κι αν ναι, γιατί το κάνεις και πώς καταφέρνεις να κινείσαι σε δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους;

Δεν είναι και τόσο διαφορετικοί. Πάλι πρέπει να μπεις στον κόσμο του άλλου για να δεις τι είναι αυτό που θα τον βοηθήσει να ανθήσει.
 

Έχεις δηλώσει ότι για να είσαι στη Στέγη έχεις συμβιβαστεί. Πολύ τολμηρό εκ μέρους σου. Το μετάνιωσες που το είπες; 

Δεν είπα κάτι για το οποίο χρειάζεται να μετανιώσω. Είπα απλώς ότι δεν θα πω το γνωστό ψέμα ότι πολεμάω το σύστημα από μέσα. Είμαι μέρος του συστήματος κι εγώ, και κάνω ό,τι μπορώ να στέκομαι με αξιοπρέπεια.
 

Τι σου χαρίζει το θέατρο και τι σου κλέβει;

Το θέατρο μου δίνει την ευκαιρία να βουτάω όσο γίνεται στο άγνωστο. Είμαι τυχερή που μπορώ και το κάνω ακόμα.
 

Ποιος επιθετικός προσδιορισμός αρμόζει στον τρόπο σκηνοθεσίας σου; Μένει σταθερός ή μεταλλάσσεται;

Δεν ξέρω να το πω εγώ αυτό. Μάλλον συνειρμικός-μουσικός είναι ο τρόπος.
 

Ας υποθέσουμε ότι έχεις μπροστά σου ένα κορίτσι από την επαρχία που έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα να δει θέατρο. Τι θα της πρότεινες να παρακολουθήσει οπωσδήποτε;

Να τα δει όλα και να κρίνει σιγά σιγά μόνη της. Θα βρει αυτή τον τρόπο.
 

Έχεις πει ότι στη δουλειά σου πρέπει να μάθει κανείς να πετά, να αφαιρεί. Σε προσωπικό επίπεδο ισχύει το ίδιο; Το να αφαιρεί κανείς τον φέρνει πιο κοντά στην ευτυχία;  

Δεν ξέρω αν φέρνει πιο κοντά στην ευτυχία. Ελαφραίνει πάντως σίγουρα.
 

Ποια τα πλάνα σου για επόμενες παραστάσεις; Τι ετοιμάζεις;

Μια εικοσάλεπτη παράσταση για το θέατρο της Στουτγάρδης με θέμα την Ευρώπη και σε συνεργασία με την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού.
 

Ιδανικά θα ήθελες…

Να ήμουνα ποιήτρια.

Πληροφορίες:
"Παρ’ όλ’ αυτά", στο Από Μηχανής Θέατρο

Συμμετέχουν: Καλλιόπη Γανιάρη, Ελένη Γιαννακούρου, Τζένη Δούπη, Θάλεια Νταλούκα, Γιώτα Παπαδάκη, Μάρα Παυλοπούλου, Μαίρη Τσουκαλά, Στέλλα Χατζημιχαήλ, Φωτεινή Χάψα

Σκηνοθετική επιμέλεια: Γεωργία Μαυραγάνη                                                                                                                

Βοηθοί σκηνοθέτη: Ναζίκ Αϊδινιάν, Δανάη Σπηλιώτη
Σκηνογραφική επιμέλεια: Άρτεμις Φλέσσα, Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Φωτογραφίες-Βίντεο: Χριστίνα Ζαχοπούλου, Χάρης Ακριβιάδης

Η δράση είναι καθ’ολοκλήρου παραγωγή της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. 

Με την ευγενική υποστήριξη του Θεάτρου Από Μηχανής 

Παραστάσεις: 
Παρασκευή 16/3, 23/3, 30/3 στις 17.30
                                                                                             
Διάρκεια: 60 λεπτά

Η είσοδος είναι ελεύθερη. Όσοι το επιθυμούν, μπορούν να εγγραφούν μέλη ή να προσφέρουν μια μικρή οικονομική δωρεά.

Μην ξεχάσεις να κλείσεις τη θέση σου πριν πας!
Κρατήσεις: 210 3826600 (καθημερινά 09.00- 17.00)

Από Μηχανής Θέατρο
Ακαδήμου 13, Αθήνα 104 36
Τηλ.: 210 523 2097