«Αυτό που με συγκινεί είναι πάντα τα ακραία συναισθήματα. Η τέχνη δεν είναι για να ξεκουράζει, είναι για να απογειώνει» Μαίη Σεβαστοπούλου

Γράφει, σκηνοθετεί, υποδύεται, αναπνέει με λίγα λόγια για το θέατρο, η εξαιρετική Μαίη Σεβαστοπούλου, μεταξύ προβών και παραστάσεων, βρήκε τον χρόνο να απαντήσει στις ερωτήσεις μας και την ευχαριστούμε από καρδιάς γι’ αυτό.

Πώς επιλέξατε να γράψετε, να ανεβάσετε, να παίξετε και να σκηνοθετήσετε το έργο «Και πότισεν αυταίς μέλαινα χολή»;

Είναι πολλά τα χρόνια που ακούω εκμυστηρεύσεις φιλενάδων μου για την κακοποίηση που υφίστανται στις σχέσεις τους με τους συζύγους ή και με τους εραστές τους. Γυναίκες επιτυχημένες επαγγελματικά, απολύτως αποδεκτές κοινωνικά που όμως μόλις κλείσει η πόρτα του σπιτιού μεταμορφώνονται σε θύματα ανίκανα να αμυνθούν. Μπορώ να διηγηθώ ανατριχιαστικές ιστορίες. Έτσι, κάποια στιγμή κάθισα στον υπολογιστή και ξεκίνησα να γράφω την εξομολόγηση της Μαρίας. Το έργο έχει τρεις γυναίκες που η καθεμιά έχει δολοφονήσει για διαφορετικό λόγο. Και κάθε μια τους τη στιγμή της εξομολόγησης χρησιμοποιεί τις άλλες δύο βάζοντας τες να παίξουν τον ρόλο του θύτη. Αυτό κατά τη γνώμη μου έχει ένα δραματουργικό ενδιαφέρον.

Πιστεύετε κι εσείς ότι ισχύει το «Ουδείς εκών κακός» - πόσο σύμφωνη νιώθετε να είναι η κοινωνία μας σήμερα με αυτή τη στάση ζωής;

Η κοινωνία μας είναι εξαιρετικά ανώριμη ώστε να υιοθετήσει αυτή τη στάση ζωής. Ο εγωκεντρισμός κυριαρχεί, η συναισθηματική λαιμαργία μας εμποδίζει να σκύψουμε στην ψυχή του συνανθρώπου μας κι έτσι καταλήγουμε στην εύκολη λύση του «η κόλαση είναι οι άλλοι».

Πώς νιώθετε ως γυναίκα του σήμερα με όλη αυτή την ειδεχθή πραγματικότητα και επικαιρότητα που ζούμε με την έμφυλη βία και τη δραματική αύξηση των γυναικοκτονιών, αλλά και τη γενικότερη οπισθοδρόμηση ως προς βασικά δικαιώματα των γυναικών; Με ποιον τρόπο πραγματεύεται το θέμα της βίας η παράστασή σας;

Ως γυναίκα οφείλω να πω πως ελάχιστα κακοποιήθηκα στη ζωή μου, από τους άντρες, ίσως από τύχη. Όμως σε καμία περίπτωση δεν αθωώνω τις γυναίκες. Το «βρες ένα καλό παλικάρι νάχει και λίγο παραδάκι» βρίσκεται ακόμα και σήμερα στα χείλη των μανάδων. Αυτό πυροδοτεί απ’ την αρχή μια κακή σχέση που εύκολα μπορεί να φτάσει στη βία. Η βία κρύβει πάντα έναν απίστευτο θυμό. Δεν είναι οι άντρες τέρατα και οι γυναίκες άγγελοι. Αυτά είναι αφελή πράγματα.

Νιώσατε ποτέ ότι υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσατε ή δεν θα μπορούσατε να κάνετε επειδή ήσασταν κορίτσι ή μεγαλώνοντας ως γυναίκα; Αν οι ήρωες του έργου σας ήταν οι άντρες, πιστεύετε θα είχαν διαφορετική αντιμετώπιση στην πραγματική ζωή;

Όχι. Έκανα στη ζωή μου ό,τι ήθελα και ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι θα τα κατάφερνα καλύτερα αν ήμουν άντρας. Αν οι ήρωες μου ήταν άντρες μπορεί να μην δολοφονούσαν αλλά να αυτοκτονούσαν. Πιστεύετε στ’ αλήθεια πως είμαστε αδύναμες; Όταν η φύση μας έχει προικίσει με την διαιώνιση του είδους; Είμαστε και δυνατές και πολύπλευρες και πονηρές. Το λέω με καμάρι! Είμαστε το πιο ισχυρό φύλο.

Αντιμετωπίσατε στην καριέρα σας τυχόν δυσκολίες που αφορούσαν το φύλο σας;

Αντίθετα. Εισέπραξα θαυμασμό, εκτίμηση, και τρυφερότητα. Ε, στα νιάτα μου, ίσως κι ένα πιο επίμονο φλερτ. Μήπως όμως το προκαλούσα κι εγώ λίγο; Με κείνα τα φοβερά μίνι που μόλις και μετά βίας κάλυπταν το εσώρουχο; Τι να κάνει κι αυτό το φουκαριάρικο το αρσενικό; Αφού η φύση το σπρώχνει. Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί αλλιώς θα εξαφανιζόταν το ανθρώπινο είδος.

Πώς επιλέγετε κάθε φορά το υλικό το οποίο θέλετε να πλάσετε, να δημιουργήσετε εξ αρχής ή να μεταμορφώσετε θεατρικά, ποια είναι τα κριτήρια της επιλογής σας – τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο;

Αυτό που με συγκινεί είναι πάντα τα ακραία συναισθήματα. Γιατί αυτά δίνουν την ευκαιρία στους ηθοποιούς να πλάσουν ωραίους ρόλους και στους θεατές να απολαύσουν περίτεχνες ερμηνείες. Απεχθάνομαι τα ανάλαφρα εργάκια. Κι αν είναι κωμωδία να είναι ξέφρενη και τρελά ευρηματική. Η τέχνη δεν είναι για να ξεκουράζει, είναι για να απογειώνει.

Θα μεγαλώνατε διαφορετικά ένα αγόρι από ένα κορίτσι και πώς πρέπει να μεγαλώσουμε τα σημερινά παιδιά για να εκλείψουν στερεότυπα και αρνητικές συμπεριφορές;

Δεν θέλησα να κάνω παιδιά γιατί ακριβώς αισθανόμουν ανίκανη να τα μεγαλώσω. Είτε γεννούσα κορίτσια, είτε αγόρια θα τα λάτρευα με πάθος και θα τους κατέστρεφα τη ζωή. Θέλει ειδική εκπαίδευση ή ανατροφή ενός παιδιού.

Τι σας δίνει δύναμη κι ελπίδα να προχωράς;

Ο φόβος του θανάτου και μόνον αυτός. Με τη δημιουργία νομίζω πως τον απομακρύνω. Ψευδαίσθηση, το ξέρω αλλά το ομολογώ, ξεγελάω τον εαυτό μου.

Ποιες είναι για εσάς οι 3 σημαντικότερες αξίες πάνω στις οποίες έχετε στηρίξει την πορεία σας;

Η ειλικρίνεια, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και το «συγχωρείστε με έκανα λάθος» όταν αισθάνομαι πως έχω κάνει λάθος.

Πώς είναι μια συνηθισμένη σας μέρα;

Το πρωινό ξύπνημα περιέχει θλίψη. Τι να κάνουμε; Είναι στη φύση μου. Όμως της αντιστέκομαι. Πετάγομαι πάνω, κάνω λίγη γυμναστική, ανοίγω τον υπολογιστή, σχεδιάζω την επόμενη πρόβα, γράφω λίγο, και μετά πίνω τον καφέ μου κι ονειρεύομαι μια γεμάτη αίθουσα θεάτρου και τους θεατές να μας ευχαριστούν εμάς τους ηθοποιούς για την ωραία παράσταση που είδαν.

Ποιες γυναίκες έχουν μέχρι στιγμή αποτελέσει την πηγή έμπνευσής σας;

Η Βιρτζίνια Γουλφ.

Έχετε κάποιο μάντρα ή απόφθεγμα γυναικείας ή προσωπικής ενδυνάμωσης που σας αρέσει να υπενθυμίζεις στον εαυτό σας;

Όχι, παρ’ ότι πέρασα ένα διάστημα προσπαθώντας να εντρυφήσω σε διάφορα τέτοια κόλπα, τελικά τα έβρισκα όλα αφελή.

Σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας – ποια ιδιότητα σας εκφράζει περισσότερο;

Και οι τρεις. Δεν γράφω ποτέ αν τα έργα δεν πρόκειται να παιχτούν. Κι όταν τα παραδώσω στους ηθοποιούς, παύω να είμαι συγγραφέας και γίνομαι σκηνοθέτης που ποτέ μα ποτέ δεν καταπιέζω τους καλλιτέχνες –το ξέρουν όλοι αυτό– αλλά αφήνω την έμπνευσή τους να στολίσουν το δημιούργημα μου. Σας λέω, περνάω καλά!

Ποια παράσταση που έχετε δει και ποια παράσταση στην οποία έχετε συμμετάσχει έχει χαραχθεί περισσότερο στη μνήμη σας και γιατί;

Αυτή που θα παίξω τώρα γιατί ξαφνικά ανακάλυψα πως ενώ η ηρωίδα γεννήθηκε στον Καταράκτη, ένα χωριό στα Τζουμέρκα, κι εγώ στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια, τελικά είμαστε ίδιες. Κι αυτό με παραπέμπει πως ναι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ευαίσθητοι, τρομαγμένοι κι έτοιμοι να διαπράξουμε έγκλημα αν ο θυμός θολώσει το μυαλό μας.

Έχετε δηλώσει ότι το θέατρο για εσάς είναι ψυχοθεραπεία – πώς ακριβώς το εννοείτε αυτό;

Το θέατρο είναι σαν τη βαλβίδα της χύτρας ταχύτητας που όταν πεταχτεί, όλος ο ατμός ξεχύνεται και πλημμυρίζει τα πάντα. Έτσι και η εσωτερική πίεση που νιώθει ο άνθρωπος βρίσκει τα λόγια του θεατρικού έργου για να βγάλει προς τα έξω ό,τι τον πιέζει και τον ταλαιπωρεί με το πρόσχημα πως είναι «κάποιος άλλος».

Έχει υπάρξει κάποια ηρωίδα που έχετε ερμηνεύσει με την οποία έχετε ταυτιστεί ή που θα θέλατε να είχατε ζήσει τη ζωή της;

Θα ήθελα να είχα ζήσει όχι μόνον τη ζωή κάποιας θεατρικής ηρωίδας αλλά και τη ζωή της γειτόνισσας μου της Ρουμάνας που είναι καθαρίστρια σε νοσοκομείο για να γευτώ κι αυτού του είδους τη ζωή.

Σε τι άλλες παραστάσεις συμμετέχετε αυτή τη θεατρική σεζόν;

Προς το παρόν σε καμία. Αλλά ποτέ δεν ξέρω τι θα προκύψει αύριο ή τι θα προκαλέσω εγώ.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Να συνεχίσω να βρίσκομαι στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός γιατί έχει γίνει το δεύτερο σπίτι μου, ένα σπίτι πολύ φιλόξενο και ο Βασίλης Κωνσταντουλάκης, ο άνθρωπος που το διευθύνει, ένας σπάνιος φίλος. Ευφυής, ευαίσθητος, χαριτωμένος. Σας λέω: είμαι ευνοημένη απ’ τη μοίρα!