«Δυστυχώς η γυναίκα ως πνευματικό ον δεν αναγνωρίζεται το ίδιο εύκολα όπως ένας άνδρας ομότεχνός της» Ευσταθία

Με αφορμή τις μουσικές εμφανίσεις της και τον «Διάδομο 2», η Ευσταθία, τραγουδίστρια, συνθέτης, στιχουργός και συγγραφέας θεατρικών έργων, μιλάει στο allyou.gr και την Αγγελική Λάλου.

Τι θα ακούσουμε στις δύο βραδιές που ετοιμάζεις, 6 Νοεμβρίου και 11 Δεκεμβρίου στο Half Note, ποια είναι τα δικά σου μπλουζ;

Θα ακούσετε τα τραγούδια μου φρεσκαρισμένα και παιγμένα κάπως αλλιώς, με την πιο μπλουζ τους εκδοχή, θα ακούσετε ρετρό αγαπημένα κομμάτια και διεθνείς επιτυχίες. Θα ακούσετε –μα και θα δείτε– έξι άτομα που χαίρονται τη συνύπαρξή τους και που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό γιατί έτσι έχουν μάθει να κάνουν.

Πώς είναι να επιστρέφεις ξανά στον διάδρομο; Μίλησε μας για τη δεύτερη εκδοχή του πρώτου θεατρικού έργου Διάδρομος ;

Ο «Διάδρομος2» (που κυκλοφορεί ως βιβλίο από τις εκδόσεις Κάπα) είναι στην ουσία το ίδιο έργο με τον πρώτο «διάδρομο». Η διαφορά είναι ότι στον πρώτο διάδρομο o άνθρωπος που ανέβαινε πάνω του ήταν μία μικροσκοπική και εύθραστη γυναίκα (Μάνια Παπαδημητρίου), στον διάδρομο2 ο άνθρωπος είναι ένας ψηλός και δυνατός άνδρας (Δημήτρης Χαβρές) το αφήγημα όμως είναι το ίδιο∙ πώς μπορεί ένα ανθρώπινο ον να στεγνώσει από συναίσθημα και να απεκδυθεί της ανθρώπινης υποστασής του από ένα σκληρό καθεστώς δουλείας που στην ουσία υπηρετούσε για καιρό δίχως να υποψιάζεται την κατάληξή του.

Πώς νιώθεις ως γυναίκα του σήμερα με όλη αυτή την ειδεχθή πραγματικότητα και επικαιρότητα που ζούμε με την έμφυλη βία και τη δραματική αύξηση των γυναικοκτονιών, αλλά και τη γενικότερη οπισθοδρόμηση ως προς βασικά δικαιώματα των γυναικών;

Επίτρεψέ μου να σού πω ότι τις προηγούμενες δεκαετίες-αν διαβάσεις τις στατιστικές- τα πράγματα ήταν χειρότερα. Οι γυναικοκτονίες ήταν συχνότερες απλά τις ονόμαζαν «εγκλήματα πάθους» κάτι σαν το «Στέλλα κρατάω μαχαίρι» που κι αυτό ήταν στην πραγματικότητα η δολοφονία μιας γυναίκας που ήθελε απλά να είναι ελεύθερη. Σήμερα έχουμε ρίξει το μεγεθυντικό φακό της προσοχής μας επιτέλους στα εγκλήματα αυτά, έχει προηγηθεί και ένα «me too» και όλα αυτά βοηθούν να πάμε καλύτερα και κάποια στιγμή να εξοντώσουμε το τέρας της Πατριαρχίας που καθώς σπαρταράει δυστυχώς παίρνει πολλά θύματα μαζί του.

Ένιωσες ποτέ ότι υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσες ή δεν θα μπορούσες να κάνεις επειδή ήσουν κορίτσι ή μεγαλώνοντας ως γυναίκα;

Ευτυχώς μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που δεν μού απαγορεύτηκε κάτι να κάνω λιγότερο από τον αδερφό μου. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει και πολλά γιατί η περιρρέουσα ατμόσφαιρα άλλα πρόσταζε. Στον έξω κόσμο υπάρχουν αρκετοί χώροι που μια γυναίκα δύσκολα στέκεται ή και καθόλου...

Αντιμετώπισες στην καριέρα σου τυχόν δυσκολίες που αφορούσαν το φύλο σου;

Επειδή κινούμαι σε έναν χώρο ανδροκρατούμενο, τον χώρο της τραγουδοποιίας, πολλές φορές αισθάνθηκα ότι έπρεπε να καταβάλω υπερδιπλάσια προσπάθεια από όση ένας άντρας συνάδερφός μου για να «αποδείξω» κάποια πράγματα ευκόλως εννοούμενα. Δυστυχώς η γυναίκα ως πνευματικό ον δεν αναγνωρίζεται το ίδιο εύκολα όπως ένας άνδρας ομότεχνός της.

Πώς επιλέγεις κάθε φορά το υλικό το οποίο θες να πλάσεις, να δημιουργήσεις εξ’ αρχής ή να μεταμορφώσεις μουσικά ή θεατρικά, ποια είναι τα κριτήρια της επιλογής σου – τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο;

Με συγκινούν οι ωραίες ιστορίες, οι αγώνες των ανθρώπων για έναν καλύτερο κόσμο, οι σπουδαίες γυναίκες ως πνευματικά πρότυπα, ή ακόμα και μιαν ανάγκη μου βαθύτερη να μιλήσω για κάτι που με απασχολεί, κάτι που με βασανίζει (στην περίπτωση του «διαδρόμου»). Όμως διαπίστωσα με τα χρόνια ότι είναι πιο δύσκολο να καταπιαστείς με μια ωραία ιστορία και να την αποδώσεις έτσι ώστε να μη γίνει γραφική ή ξενέρωτη. Και χαίρομαι ιδιαίτερα όταν θα έρθει κάποιος και θα μου πει ότι κάποιο τραγούδι ή κάποιο έργο μου επέδρασε πάνω του ιαματικά. Άλλωστε τούτο είναι και το ζητούμενο...

Θα μεγάλωνες διαφορετικά ένα αγόρι από ένα κορίτσι και πώς πρέπει να μεγαλώσουμε τα σημερινά παιδιά για να εκλείψουν στερεότυπα και αρνητικές συμπεριφορές;

Όχι βέβαια, δεν θα τα μεγάλωνα διαφορετικά! Από την άλλη όμως δεν θα είχα και το άγχος του φύλου απ’ την ανάποδη. Έχω ακούσει ακρότητες του τύπου μη λέτε το παιδί σας «αγορίνα μου» κλπ... Εντάξει, βιολογικά υπάρχουν δύο φύλα, ψυχολογικά, είναι άλλη ιστορία. Το θέμα είναι να σταματήσουμε να εστιάζουμε στο τι αισθανόμαστε σε σχέση με το φύλο μας, για παράδειγμα «αισθάνομαι γυναίκα», «αισθάνομαι άντρας» - τι θα πει αυτό; Αισθανόμαστε όπως αισθανόμαστε∙ ας πορευτούμε μαζί με αλληλοσεβασμό και αγάπη, μόνο αυτό μετράει κι ας σταματήσουμε την τόση ανάλυση.

Τι σου δίνει δύναμη κι ελπίδα να προχωράς;

Εκείνοι οι λίγοι ιδεαλιστές που μάχονται ακόμα, οι αθόρυβοι αλλά σπουδαίοι άνθρωποι, οι ταπεινοί αλλά τόσο σημαντικοί που τελικά είναι περισσότεροι από όσοι νομίζουμε. Το διαπιστώνω στις συναυλίες μου, στα λάιβ μου και αισθάνομαι μεγάλη τιμή γι’ αυτό.

Ποιες είναι για σένα οι 3 σημαντικότερες αξίες πάνω στις οποίες έχεις στηρίξει την πορεία σου;

Αγάπη-εντιμότητα-ειλικρίνεια.

Πώς είναι μια συνηθισμένη σου μέρα;

Θα ξεκινήσω από νωρίς το πρωί με έναν γερό καφέ, χωρίς πρωϊνό και θα κάνω τα στάνταρ πράγματα, δηλαδή τη γυμναστική μου, τη μελέτη μου και ό,τι άλλο μού προκύψει και καλούμαι να το λύσω. Το απόγευμα συνήθως θα έχω κάποια πρόβα. Δεν υπάρχει αργία και σχόλη κάθε μέρα υπάρχει εργασία και αυστηρά πλαίσια πειθαρχίας που θέτω στον εαυτό μου για να μπορώ να είμαι ικανοποιημένη.

Ποιες γυναίκες έχουν μέχρι στιγμή αποτελέσει την πηγή έμπνευσής σου;

Πολλές αλλά περισσότερο εκείνες που περιλαμβάνω στο βιβλίο και στο νέο μου άλμπουμ «γένους θρυλικού», (εκδόσεις Άπαρσις), δηλαδή η Μαρί Κιουρί, η Καλλιρρόη Παρρέν, Λου Σαλομέ, Ιζαντόρα Ντάνκαν κ.λπ, κάθε μία για τους δικούς της λόγους.

Έχεις κάποιο μάντρα ή απόφθεγμα γυναικείας ή προσωπικής ενδυνάμωσης που σου αρέσει να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου;

Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο μάντρα απλώς προσπαθώ, όσο μπορώ να κρατάω την ενσυναίσθησή μου ενεργή για τους άλλους ανθρώπους, ζώα και φυσικό περιβάλλον, ώστε να ξεφεύγω από την δική μου εγωϊκή οδύνη. Ο εθελοντισμός στο ΣΕΠΠΒΑΤΥ (σωματείο εθελοντών πολιτικής προστασίας βορειοανατολικού τομέα Υμηττού) μού έκανε πολύ καλό στην ψυχολογία μου.

Τραγουδίστρια, συνθέτης, στιχουργός και συγγραφέας θεατρικών έργων – ποια ιδιότητα σε εκφράζει περισσότερο;

Πιο πολύ η ταυτότητα της δημιουργού με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ποιο τραγούδι λες από μέσα σου πιο συχνά και πιο πολύ φωναχτά, ενώ κάνεις άλλα πράγματα;

Όποιο τραγούδι προλάβει και «μού κολήσει» που λένε, γιατί κάπου έτυχε και το άκουσα , μού συμβαίνει συχνά.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Εκτός από τις δύο συναυλίες στο HALF NOTE (6 Νοεμβρίου και 11 Δεκεμβρίου), τον θεατρικό μονόλογο «διάδρομος2» στο θέατρο “Arroyo”, στις 11 Νοεμβρίου ανεβαίνει μία μουσικοθεατρική παράσταση με τίτλο «Αθήνα είναι...» που έχω γράψει και επιμελούμαι σε έναν αθηναϊκό χώρο, το Lux, κάθε Κυριακή μεσημέρι. Είναι για την Αθήνα μας, με τραγούδια του χθες και του σήμερα και κείμενα, με τους Παναγιώτη Πετράκη, Ζωή Ναλμπάντη και Χάρη Μπότση. Τέλος, μια προσωπική συναυλία στον Μύλο Θεσσαλονίκης στις 2 Δεκεμβρίου.

(credits: φωτογραφία ασπρόμαυρη: Μαρίτα Αμοργιανού / φωτογραφία έγχρωμη: Πένυ Ραμαντάνη)