Το βραδινό 10λεπτο που με βοηθά να ηρεμώ πριν τον ύπνο

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι ο τρόπος που τελειώνει η μέρα, είναι εξίσου σημαντικός με τον τρόπο που ξεκινά. Για χρόνια έπεφτα στο κρεβάτι εξαντλημένη, με το μυαλό να τρέχει και τις σκέψεις να με κρατούν ξύπνια για ώρες. Έκανα scroll στο κινητό μέχρι τα μάτια μου να βαραίνουν, αλλά ποτέ δεν κοιμόμουν πραγματικά ήρεμη. Ήταν σαν να συνέχιζα να «δουλεύω» νοητικά. Να αναλύω, να θυμάμαι, να προγραμματίζω. Μέχρι που αποφάσισα να αλλάξω κάτι. Να αφιερώσω ένα μικρό κομμάτι χρόνου αποκλειστικά στη μετάβαση από τη μέρα στη νύχτα. Ένα δικό μου «βραδινό 10λεπτο», που θα λειτουργεί σαν νοητικό κουμπί απενεργοποίησης.

Δεν ήταν εύκολο στην αρχή. Ο εγκέφαλος είχε μάθει να πηγαίνει από τη φασαρία της ημέρας, κατευθείαν στο σκοτάδι του υπνοδωματίου. Όμως όταν άρχισα να τηρώ αυτό το δεκάλεπτο, κατάλαβα ότι η ηρεμία δεν έρχεται αυτόματα. Πρέπει να της δώσεις χώρο να έρθει.

Ένα τελετουργικό χωρίς κανόνες

Το βραδινό δεκάλεπτο δεν είναι διαλογισμός, ούτε κάποιο αυστηρό self-care πρόγραμμα. Είναι κάτι πιο αυθόρμητο. Μερικές φορές ανάβω ένα κερί και γράφω λίγες σκέψεις σε ένα σημειωματάριο. Άλλες, απλώς κάθομαι στο πάτωμα και κάνω μερικές διατάσεις ακούγοντας μουσική που με χαλαρώνει. Υπάρχουν βέβαια και βράδια που το μόνο που θέλω να κάνω είναι να πιώ ένα χαλαρωτικό τσάι. Δεν έχει τόση σημασία ποια συνήθεια επιλέγεις. Περισσότερη σημασία έχει να δίνεις στον εαυτό σου χρόνο να ξεδιπλωθεί, πριν κλείσει η μέρα.   

Η ηρεμία δεν είναι πολυτέλεια

Ζούμε σε έναν ρυθμό που κάνει την ησυχία να μοιάζει πολυτέλεια. Που κάνει το να λιώσουμε στον καναπέ μας βλέποντας ταινίες ή διαβάζοντας ένα βιβλίο να μοιάζει σχεδόν ίδιο με την επίσκεψη σε ένα υπερπολυτελές spa. Ξεχνάμε ωστόσο, ότι το σώμα αλλά και το μυαλό χρειάζονται αυτή τη μικρή παύση για να επανέλθουν. Ένιωσα τη διαφορά μέσα σε λίγες μέρες. Ο ύπνος έγινε πιο βαθύς, οι σκέψεις πιο ήρεμες. Κι εκείνες οι μικρές ώρες πριν κοιμηθώ που κάποτε ήταν γεμάτες άγχος ή scrolling έγιναν ένας μικρός, προστατευμένος χώρος για μένα. Ένα ραντεβού με την ηρεμία μου. Αυτό το δεκάλεπτο δεν είναι απλώς μια ρουτίνα. Μοιάζει περισσότερο με μια υπενθύμιση πως δε χρειάζεται να είσαι πάντα παραγωγική, ούτε να κάνεις κάτι χρήσιμο. Μερικές φορές το πιο ωραίο πράγμα που μπορείς να κάνεις για σένα είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να υπάρξει αλλιώς, χωρίς πίεση, χωρίς οθόνες, χωρίς ρόλους.

Μια στιγμή για να θυμηθείς ότι αρκείς

Αυτό το δεκάλεπτο δεν είναι απλώς μια ρουτίνα. Μοιάζει περισσότερο με μια υπενθύμιση πως δε χρειάζεται να είσαι πάντα παραγωγική, ούτε να κάνεις κάτι χρήσιμο. Μερικές φορές το πιο ωραίο πράγμα που μπορείς να κάνεις για σένα είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να υπάρξει αλλιώς, χωρίς πίεση, χωρίς οθόνες, χωρίς ρόλους.

Μικρές νίκες, μεγάλα αποτελέσματα

Δε θα πω ότι κάθε βράδυ είναι το ίδιο. Υπάρχουν νύχτες που νιώθω ανήσυχη, άλλες που απλώς κουράζομαι υπερβολικά για να τηρήσω το δεκάλεπτό μου. όμως, ακόμα και τότε, το να το προσπαθήσω κάνει τη διαφορά. Είναι μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι αξίζω λίγη φροντίδα, όχι μόνο όταν όλα πάνε καλά, αλλά και όταν δεν πάνε. Μετά από μερικές εβδομάδες, ο ύπνος μου βελτιώθηκε. Πλέον, παρατηρώ ότι ξυπνάω πιο ξεκούραστη και κυρίως, κοιμάμαι με πιο ήσυχο μυαλό. Κι αυτή η ηρεμία, όσο μικρή κι αν φαίνεται, αλλάζει την επόμενη ημέρα.

Το 10λεπτο που γίνεται τρόπος ζωής.

Αυτό το 10λεπτο είναι το δικό μου βραδινό ραντεβού με τον εαυτό μου. Δεν έχει στόχο, δεν έχει παραγωγικότητα, δεν έχει «πρέπει». Έχει μόνο αποδοχή. Και με έναν παράξενα όμορφο τρόπο, αυτή η μικρή στιγμή αποδοχής είναι που φέρνει την πιο ουσιαστική γαλήνη. Όχι επειδή έκλεισα τον κύκλο της ημέρας σωστά, αλλά επειδή επέτρεψα στον εαυτό μου να σταματήσει. Να αναπνεύσει, να χαλαρώσει, να ησυχάσει. Και τελικά, ίσως αυτό είναι που χρειαζόμαστε όλοι λίγο περισσότερο. Δέκα λεπτά στο τέλος της ημέρας, να μας θυμίζουν ότι μπορούμε να ηρεμήσουμε, χωρίς να πρέπει να αποδείξουμε τίποτα.

Εσύ; Πότε θα αφήσεις 10 λεπτά για εσένα;

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Ξυπνάω κουρασμένη ακόμη και μετά από ένα γεμάτο 8ωρο ύπνου. Μήπως δεν φταίει το σώμα αλλά το μυαλό;