Εσύ, έχεις τις αισθήσεις σου;

Το πρωί ρίχνω μια κάψουλα στη μηχανή του espresso και ώσπου να φτάσω στο σαλόνι να ανοίξω τα παντζούρια η μυρωδιά του καφέ με προφταίνει.

Μαθαίνω αν είναι καλή ημέρα για να ζαλιστεί όλο το τετράγωνο από τις ορχιδέες του καινούριου Soupline  πριν καν κοιτάξω τον ουρανό. Από το meteo.

Δε χρειάζεται να ακούσω τη φωνή της κολλητής μου για να καταλάβω πώς πήγε η χθεσινή συζήτηση με τον φίλο της. Με προλαβαίνει ο ήχος του messenger με το που συνδεθώ στο Wi-Fi.

Έχω ξεχάσει πώς είναι οι εισπνοές: πεύκου, δεντρολίβανου, χαρουπιάς. Τώρα πια μου το υπενθυμίζουν διάφορα apps που μου κάνουν ηχητική περιήγηση σε όποιο δάσος θέλω να ‘’πάω’’.

Δεν χρειάζεται να κοπιάσω για να ανέβω σε εκείνο το ψηλό σημείο της πόλης μου για να δω το ηλιοβασίλεμα να χάνεται ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Αρκεί να μπω στο Instagram και εκεί θα δω λογής λογής δύσεις αιχμαλωτισμένες μέσα στα στενά δρόμων.

Αν το lockdown ήταν αίσθηση θα ήταν η αποπραγματοποίηση.

Θα ήταν το μούδιασμα που νιώθουμε μετά από την καθήλωση σε μια οθόνη άψυχη όσο η φετινή άνοιξη.

Θα ήταν η αμηχανία που νιώθεις όταν χαζεύεις τον μεσημεριανό ήλιο άφοβα αφού πίσω από τα παράθυρα δεν μπορεί να σε τυφλώσει, όπως κάποτε,  που ήταν κι αυτό που σε εκνεύριζε.

Θα ήταν η ετεροντροπή που ένιωσες όταν χρειάστηκε κατά τη διάρκεια της παρουσίασής σου μέσω skype  να σηκωθείς από τη καρέκλα σου έχοντας ξεχάσει πως το floral φόρεμά σου καταλήγει στη πυτζάμα με την Μίνι.