Όταν οι λέξεις πληγώνουν...

Πολλά παιδιά έχουν ακούσει λέξεις απόρριψης όπως : «βλάκα», «ηλίθιε», «δεν είσαι ικανός για τίποτα», «θα με πεθάνεις», «αναίσθητη», «δεν θα καταφέρεις ποτέ τίποτα» και φράσεις που συνηθίζουμε να λέμε όταν είμαστε θυμωμένοι, νευριασμένοι η εκτός εαυτού, παρ’όλο που μπορεί να μετανιώνουμε μετά.

Η οικογένεια είναι το μέρος όλων των αισθημάτων. Τις περισσότερες φορές λειτουργεί σαν τα αμορτισέρ των αυτοκινήτων, απορροφώντας όλους τους συναισθηματικούς κραδασμούς. Μα οι λέξεις δημιουργούν συναισθήματα και εντυπώσεις. Μια λέξη ή μια πολύ μικρή φράση μπορεί να μείνει αξέχαστη σε ένα παιδί και να το κάνει να αισθανθεί το συναίσθημα της απόρριψης. Για παράδειγμα, ένα μικρό παιδί που έχει καιρό να δει την μητέρα του και την ξαναβλέπει με την ελπίδα να πάρει από αυτή την αγάπη της, τα χάδια και τα φιλιά της, ενώ εκείνη απωθώντας το του λέει: «δεν σ’αγαπάω, δεν ήσουν καλό παιδί».

Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε είναι τα κριτήρια μέσα από τα οποία ένα παιδί αναπτύσσει την ταυτότητά του. Λέξεις και συναισθήματα ενώνονται για να προσδιορίσουν το εγώ σαν ένας καθρέπτης που κοιτάζοντάς τον μας δίνει πληροφορίες γι’ αυτό που είμαστε και αυτό που θα γίνουμε. Ακόμα και η απουσία των λέξεων σε περιπτώσεις όπως τα οικογενειακά μυστικά παραδείγματος χάρη μπορεί να γίνει αρρωστημένη και καταστροφική. Παρ’ όλο που  η σιωπή φαίνεται να  ορίζει την καταγωγή της από την επιθυμία μας να προφυλάξουμε τον άλλο από τον πόνο. Αλλά ένα μυστικό δεν μένει ποτέ απόλυτα κρυμμένο. Μ’ ένα τρόπο εξωλεκτικό ένα παιδί αντιλαμβάνεται και το φέρει επάνω του.

Υπάρχουν λέξεις με περισσότερο άσχημο περιεχόμενο απ΄ ότι άλλες. Συχνά η επιθυμία για να χρησιμοποιήσουμε τέτοιες λέξεις είναι απλώς να αποκαλύψουμε στο παιδί την αναγκαιότητα να ενεργήσει έτσι όπως θέλουμε. Όμως, αυτή η φόρμουλα πολλές φορές φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί «κλείνεται στο καβούκι του και δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που του ζητήσαμε». Εκτός από τις λέξεις που πληγώνουν υπάρχει και ένας άλλος τρόπος να μιλήσουμε και να περάσουμε μηνύματα απόρριψης, με την γλώσσα που διαθέτει το σώμα μας, τις κινήσεις και τις εκφράσεις μας.

Μερικά παιδιά στην αναζήτηση της αγάπης, της αναγνώρισης και της επιβεβαίωσης προσπαθούν να κάνουν πράγματα για ν’ αποδείξουν ότι αξίζουν και είναι ικανά δίνοντας στους άλλους να καταλάβουν ότι δεν είναι «οι ηλίθιοι» που τους αποκαλούν. Μερικά παιδιά αναπτύσσουν έτσι μια ανάγκη αιώνιας αναγνώρισης που ακόμα και σαν ενήλικες δεν είναι ποτέ ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους. Άλλα παιδιά με την ίδια διαδικασία απορρίπτουν διαρκώς τον εαυτό τους. 

Για αυτό σκεφτείτε πριν μιλήσετε, η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει, λέει ο λαός μας!

Πηγή: Psyhealth.gr