Αχ, είναι τόσο ευαίσθητο, δυστυχώς

 
Όταν το παιδί σου μεγαλώνει και συνειδητοποιείς ότι είναι ευαίσθητο, από τη μια χαίρεσαι και κορδώνεις και από την άλλη όμως ανησυχείς. Αυτή η ευαισθησία του δεν θα του βγει σε καλό, σκέφτεσαι. Θα το πατήσουν κάτω. 

Έχουμε καταλήξει να θεωρούμε την ευαισθησία μειονέκτημα, κάτι σαν ασθένεια από την οποία προσπαθούμε να προστατεύσουμε ή να θεραπεύσουμε τα παιδιά μας. Γιατί θέλουμε να είναι ατρόμητα και δυνατά. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή μήπως κάτι έχουμε παρανοήσει; 

Κι όμως ένα ευαίσθητο παιδί έχει πολλά προτερήματα:

- Ανταποκρίνεται πιο γρήγορα στα ερεθίσματα του περιβάλλοντός του, είτε πρόκειται για έναν ήχο είτε για τη διάθεση ενός ανθρώπου απέναντί του.
- Του αρέσει να παίζει με ηρεμία.
- Προσέχει ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεις που εσύ απλά προσπερνάς.
- Κάνει πολλές ερωτήσεις και θέλει να μαθαίνει.
- Είναι διορατικό.
- Το χαρακτηρίζει η ενσυναίσθηση. 

Ας μην θεωρούμε, λοιπόν, την ευαισθησία κάτι αρνητικό στον χαρακτήρα ενός παιδιού και ας προσπαθούμε να αναδεικνύουμε και να επιβραβεύουμε τα θετικά του σημεία.

Ας δείξουμε κι εμείς μια κάποια ευαισθησία.