Η νύχτα του Παρισιού

Όταν ήμουν μικρή, περίμενα να νυχτώσει για "να βγάλω βόλτα τα δικά μου αστέρια και να κάνω το δικό μου ταξίδι στο φεγγάρι". Δεν τη φοβόμουν τη νύχτα. Την αγαπούσα το ίδιο με τη μέρα. Γιατί είχε τα πιο πολλά μου μυστικά.

Μεγαλώνοντας, μου έφτανε που την έβλεπα να' ρχεται, που τη ζούσα, που με κράταγε, που εκείνη πια, με ταξίδευε.

Μεγάλη σήμερα, αισθάνομαι ανασφαλής και αμήχανη απέναντι και στις δυο τους: και στη μέρα και στη νύχτα. 

Η νύχτα της Παρασκευής, 13 του Νοέμβρη, άλλη μια νύχτα που, στο Παρίσι αυτή τη φορά, γραφόταν με αίμα και βία η ιστορία του τέλους της αθωότητας. Η ιστορία της ανθρώπινης αδυναμίας να ελέγξει, να διώξει μακριά τα άρρωστα, βρώμικα μυαλά, να βάλει φρένο στον παραλογισμό, να γίνει ασπίδα προστασίας ανυποψίαστων, αθώων πολιτών, να σταματήσει τη φρίκη της βίας, να βρει απαντήσεις, έτσι ώστε κι εμείς, όλες και όλοι εμείς, να βρούμε κίνητρο, λόγο, δύναμη για να συνεχίσουμε όχι απλά να υπάρχουμε, αλλά να ζούμε και να προσπαθούμε. 

Το Bataclan, η συναυλία, το Stade de France, ο ποδοσφαιρικός αγώνας, θα μπουν στην ίδια "εικόνα" με το Charlie Ebdo, με τους Δίδυμους Πύργους της Ν.Υ. Δυο πληγές ακόμα. Τρεις, πέντε, δέκα.

Για να μας μεγαλώνουν το θυμό, την οργή. 

Να καταλάβουμε είναι το ζητούμενο. Για να μπορέσουμε να διατυπώσουμε ερωτήσεις. Και να καταφέρουν να μας δώσουν, ή να βρούμε εμείς, απαντήσεις. Γι' αυτούς που ποτέ δεν υπήρξαν αθώοι. Γι' αυτούς που η μέρα, η νύχτα, το ξημέρωμα, το φεγγάρι, δεν ήταν ποτέ φίλοι. Αλλά, μονάχα εχθροί. Γι' αυτούς που αντί γι' αγάπη, τους δίδαξαν μίσος. Γι' αυτό με τόση ευκολία τα ματώνουν, τα καταλύουν, τα βεβηλώνουν, τα καταστρέφουν όλα.

Θα ήθελα να σου πω πως έχω μια απάντηση. Όμως όχι. Αμηχανία, μόνο, έχω... Και θυμό. Και ανασφάλεια. Έχω ανάγκη ν' αποκτήσω και κάποια ελπίδα. Για να μπορώ να συνεχίσω, όπως κι εσύ. Να συνυπάρχω μ' εμένα, μ' εσένα, μ' άλλους, με λίγους, με πολλούς, με τις μέρες και τις νύχτες, τα δύσκολα, τα καινούργια, τα απρόσμενα, τους μήνες και τα χρόνια που έρχονται.

Γιατί εμείς υπήρξαμε αθώοι.

Ο νέος κόσμος που ανατέλλει θα είναι πιο σκοτεινός, περισσότερο καχύποπτος, λιγότερο ελεύθερος.