Ιστορία χωρίς λόγια

Εσύ κι εγώ. Το πρώτο κλάμα και τα μετά, το πρώτο φιλί κι όσα ήρθαν αργότερα, το πρώτο χαμόγελο, το πρώτο λάθος και τα επόμενα, το πρώτο μεθύσι, το πρώτο αντίο, το πρώτο όνειρο και τ' άλλα τα ολόκληρα και τα μισά, η πρώτη μανία, η πρώτη "αξία", ο πρώτος κανόνας, η πρώτη επιθυμία και οι κατοπινές, το πρώτο ταξίδι κι όσα ακολούθησαν, του μυαλού και τ' άλλα, το πρώτο είδωλο και ίσως και το τελευταίο, η πρώτη αγάπη. Δεν μπορούν να κρυφτούν. Τα φέρνει μαζί της η γιορτή. Τα βγάζει στο φως. Οχι για να σ' αλλάξει. Αυτό ούτε το μπορεί (αυτή, η γιορτή) ούτε και το θες (εσύ). Για να σε κάνει να χαμογελάσεις. Μόνο γι' αυτό. Για ν' ανακαλύψεις, στον καθρέφτη σου, το απόλυτο της διάρκειας. Για να ξαραχνιάσεις τα παλιά, δικά σου, παραμύθια. 

Για να ξαναγίνεις η μικρή ηρωίδα μιας καινούργιας, μεγάλης, ιστορίας με παλιές αγαπημένες εικόνες. Χωρίς λόγια. Με μεγάλες δικές σου στιγμές. Με απλωμένες επιθυμίες και ανοιχτά χαρτιά. Η γιορτή δεν κρατάει πολύ. Γι' αυτό να της φανερωθείς, μην της κρυφτείς. Και να την χαρείς. Είναι φίλη σου. Κι ας της θυμώνεις, εσύ. Εκείνη, πάντως, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μπαίνει στη ζωή σου χωρίς να σε ρωτήσει. Μια τέτοια γιορτή δεν χρειάζεται συγκατάθεση. Κάποιο μικρό.. επαναπροσδιορισμο, όμως, θα σου έλεγα, πως τον περιμένει.  

Καλά Χριστούγεννα!