Και πάμε παρακάτω

"Ρωγμές" επίσης έχω. Πολλές. Τις "επισκευάζω" κατά καιρούς, άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε ανεπιτυχώς, αλλά τα καταφέρνω. Όπως κι εσύ. Στα δύσκολα χρειάζομαι λίγο παραπάνω χρόνο και χώρο και τους καθημερινούς μου ήρωες: τα παιδιά μου, τους φίλους μου, εσένα, τους πολλούς γενναίους ανώνυμους. Έτσι μπορώ και πάω παρακάτω. Κοιτάζω πίσω και πάω παρακάτω. Οπως κι εσύ. Έτσι γίνεται με κάθε τι αληθινό. Γιατί "από τ' αληθινό δεν γλιτώνεις", όπως μου έλεγε ένας (σοφός) φίλος. Και με τ' αληθινά ζούμε. Κι εγώ κι εσύ. Επιθυμίες "εκκρεμείς" δεν αφήνω. Ούτε βιβλία μισοδιαβασμένα, ούτε σχέσεις μισές, ούτε σελίδες άδειες. Όπως κι εσύ. Προβλέψεις, όχι, δεν κανω. Λάθη, ναι. Επίσης παραπονιέμαι συχνά. Σ' αυτούς που αγαπάω. Πάνε πολλά χρόνια που έμαθα πως το χιούμορ σώζει. Όπως και οι καθημερινοί μας ήρωες. Και η δουλειά. Και τα όνειρα. Αυτό ήθελα να κάνω σήμερα. Να σου διηγηθώ το όνειρο που είδα. Δεν μπόρεσα. Το έχω ξεχάσει,  "...γι' αυτό, μόλις ξυπνήσουμε, ξεχνάμε εκείνο το πιο βαθύ που είδαμε στο όνειρο. Γιατί το παρελθόν και το μέλλον του ανθρώπου ζούνε μόνο στα μυστικά"*. 

* Μίλοραντ Πάβιτς, "Καπέλο από δέρμα ψαριού (εκδόσεις Καστανιώτης)