Γιωργής Τσαμπουράκης: " Ο έρωτας θέλει ΚΑΙ αρετή ΚΑΙ τόλμη!"

Ένας καθηγητής γεωφυσικής με σύνδρομο Άσπεργκερ προσφέρει για ένα μάθημα χορού 2.153 δολάρια σε μια χορεύτρια που αναγκάζεται να εγκαταλείψει την καριέρα της στο Broadway εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού. Δυο άνθρωποι φαινομενικά αταίριαστοι, αλλά εξίσου μαγκωμένοι συναισθηματικά, εξερευνούν με τρυφερότητα τι θα πει να είναι κανείς "κανονικός". Τσακισμένοι από τη μοναξιά, χάρη σε αυτό το τρυφερό «μάθημα Χορού» ανακαλύπτουν τη συμπληρωματικότητά τους και επιβεβαιώνουν ότι η ζωή είναι ένας χορός που μαθαίνεται βήμα βήμα. Αρκεί να απλώσεις το χέρι και να δεχτείς την πρόσκληση.

Αυτό ακριβώς έκανε ο Γιωργής Τσαμπουράκης. Μετά την περσινή επιτυχία του «Mon Petit Prince», συνεργάζεται ξανά με τον σκηνοθέτη  Δημήτρη Μπογδάνο και προσκαλεί τη Βίκυ Παπαδοπούλου σε «Ένα Μάθημα Χορού» διαφορετικό από όλα τα άλλα. Σε αυτή τη δραματικά αστεία και τραγικά ειλικρινή κομεντί που παίζεται στο Θέατρο Θησείον, οι δύο πρωταγωνιστές γυρίζουν την πλάτη στα "σόλο" που έχουν μάθει να ερμηνεύουν μια ζωή, αγκαλιάζουν τη μοναδικότητά τους και ζουν όπως -τελικά- χορεύουν: με την καρδιά. 

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι αν κάποιοι ξέρουν να χορεύουν με την καρδιά τους, αυτοί είναι οι Κρητικοί. Τότε όμως θα έπεφτε στον ίδιο κύκλο προκαταλήψεων που επιχειρεί να σπάσει το έργο του Μαρκ Σαν Ζερμέν: κάποιοι ξέρουν να χορεύουν, κάποιοι άλλοι όχι – κάποιοι είναι νορμάλ, κάποιοι άλλοι όχι. Ο Γιωργής Τσαμπουράκης αναλαμβάνει με το νέο του ρόλο να μας επιβεβαιώσει ότι νορμάλ είναι όποιος ακούει την καρδιά του. 

Θεωρείτε ότι ζούμε σε μια εποχή κοινωνικής αναπηρίας και συναισθηματικής αγκύλωσης; 
"Το θεωρώ, ναι, αλλά πάντα ζούσαμε έτσι. Ίσως τώρα είναι πολύ χειρότερα. Απλά νομίζω επίσης ότι στη θλιβερή μας εποχή αυτό γίνεται πιο αντιληπτό. Αν χειροτερέψουν τα πράγματα, θα παθήσουμε όλοι. Γι’ αυτό ας μην απομακρυνόμαστε από τον εσώτερό μας εαυτό, γιατί αλλιώς η πληγή θα καταλήξει σε σήψη".

Παγιδευμένοι στις κοινωνικές συμβάσεις, πασχίζουμε να είμαστε νορμάλ. Τελικά, τι θα πει νορμάλ; Και παύει ποτέ να μας νοιάζει;
"Νορμάλ είναι όλα για μένα. Κανονικό είναι το ανθρώπινο, το πραγματικό. Ακόμα και η φαντασία μας βασίζεται στο πραγματικό, εξηγείται από τις δυνατότητες του μυαλού μας. Το κανονικό δεν θα μας νοιάζει όταν πια εμείς θα έχουμε χάσει την επαφή μας με την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα όμως δεν θα έχει χαθεί".

Έχουν υπάρξει φορές που το νορμάλ και η δική σας αλήθεια έχουν βρεθεί σε σύγκρουση; Και εντέλει τι επιλέξατε; 
"Πολλές φορές, αλλά προσέχω να μη χάνω τα όρια, γιατί νομίζω ότι γενικά τα όρια τα ξέρω. Βέβαια, εγώ νομίζω ότι όταν θα πρόκειται να τρελαθώ, θα το αντιληφθώ πρώτος. Λόγια τρελού, θα μου αντιτείνετε! Μπορεί!". 

Κατάγεστε από την Κρήτη, έχετε ζήσει και δουλέψει εκεί. Είναι οι άνθρωποι στην περιφέρεια πιο συνεπείς προς τον εαυτό τους, πιο ελεύθεροι, απ’ ό,τι στην Αθήνα; 
"Όλοι οι άνθρωποι, μεμονωμένα ή σε ομάδες, είναι άλλοτε ελεύθεροι άλλοτε εγκλωβισμένοι μέσα στο περιβάλλον τους. Η Κρήτη βέβαια φημίζεται για την πεποίθηση ότι οι άνθρωποί της δεν ανήκουν κάπου αλλού παρά στους εαυτούς τους, στο νησί τους. Κι αυτό τους κάνει άλλοτε πιο γοητευτικούς άλλοτε πιο απογοητευτικούς...".   

Θέλει θάρρος για να ερωτευτεί κανείς και να επικοινωνήσει;
"Και αρετή θέλει και τόλμη...".

Πώς περνάει άραγε κανείς από τη μοναξιά στη συμπληρωματικότητα;
"Εγώ δεν έπασχα ποτέ από κάτι τέτοιο. Κανονικά πάντως όχι τόσο εύκολα. Πρέπει να μεσολαβήσει το θάρρος. Αν πάλι έχεις εγγενή μοναχικότητα, η συμπληρωματικότητα θα είναι ένα βάρος. Αν όμως όχι, κινδυνεύεις να μη μείνεις ποτέ μόνος σου. Και το τελευταίο είναι κάτι που το έχουμε όλοι ανάγκη κάποιες στιγμές".  

Έχετε δηλώσει πως το θέατρο είναι ένας μεγεθυντικός φακός που μας δείχνει την πραγματικότητα. Τι ανακαλύπτετε για εσάς τον ίδιο μέσα από το ρόλο του Έβερ;
"Δεν αλλάζω αυτό που είπα, το συμπληρώνω: και το θέατρο είναι μια πραγματικότητα. Και ο Έβερ παρά τη μυθοπλαστικότητά του είναι πραγματικός".

 
Συνεχίζετε να μοιράζετε το χρόνο σας ανάμεσα σε Αθήνα και Ηράκλειο;
"Ναι, η καλλιτεχνική διεύθυνση στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Νότος» στο Ηράκλειο και η Πράξη Τέχνης Ίμερος είναι φουλ τάιμ τζομπ. Με απορροφούν, κι εμένα και τους συνεργάτες μου, που χωρίς αυτούς θα ήταν αδύνατη η εκεί συνεισφορά μας στον τοπικό πολιτισμό. Με έλκει όμως εξίσου και η Αθήνα. Μέσα στους στόχους μας είναι η δημιουργία ευνοϊκών προϋποθέσεων για την ανταλλαγή του καλλιτεχνικού έργου και της κουλτούρας των δύο μεγαλουπόλεων. Η Αθήνα έχει ανάγκη την περιφέρεια, όπως αντίστοιχα ανάγκη έχει η περιφέρεια το άστυ".

Πώς είναι ένα 24ωρό σας χωρίς θέατρο;
"Είναι ο χρόνος που έχεις να το σκεφτείς. Συχνά είναι καλύτερο να το ονειρεύεσαι".

INFO 
Θέατρο Θησείον
κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:15 

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπογδάνος
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος 

Πρωταγωνιστούν: Βίκυ Παπαδοπούλου & Γιωργής Τσαμπουράκης

Κινησιολογία: Μαριάννα Καβαλλιεράτου
Σκηνικά & Κοστούμια: Λυδία Κοντογιώργη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Μουσική: Κωστής Ξενόπουλος 
Μουσική επιμέλεια: Κωστής Ξενόπουλος, Δημήτρης Μπογδάνος 
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Κουνέλλας
Φωτογραφίες: Γιάννης Ζάχος
Παραγωγή: Vision Αrtt