Ημερολόγια Lockdown: Πέλα Σουλτάτου - Μόνη στο σπίτι (vol 2)

Κι οι μαμάδες έχουν ψυχή

Αγγελική Λάλου

kalampoka_660x200-2

Πριν το «μένουμε σπίτι» είχα αποφασίσει να απολαύσω τη μοναχικότητά μου, έπειτα από μιάμιση δεκαετία συμβίωσης, να χαρώ τη γειτονιά που διάλεξα με την ψυχή μου, το σπίτι που λαχτάρησα, κι αφού το καπάρωσα, το έντυσα όπως αγαπούσα. Οπότε ο ακούσιος εγκλεισμός ακολούθησε τον εκούσιο.

 

Μια θάλασσα βιβλία και ταινίες και μουσικές περίμεναν να βουτάω μέσα τους εκείνα τα παρασκευοσαββατοκύριακα που τα παιδιά έμεναν με τον μπαμπά τους.

 

Ύστερα τα σχολεία έκλεισαν

Αναγκάστηκα να μείνω μόνη σπίτι με δυο παιδιά, στις πρώτες και τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, να πηγαίνω για ψώνια, να παρασκευάζω πέντε γεύματα/μικρογεύματα τη μέρα, να σερβίρω, να συμμαζεύω, να οργανώνω την καθημερινότητά μας με έναν τρόπο που θα μας προστατεύσει από τον μαρασμό.

 

 

 

Το εκτάκι έκανε επανάληψη σε όλα τα μαθήματα με τη βοήθεια και μιας διαδικτυακής εκπαιδευτικής πλατφόρμας που προσφέρθηκε δωρεάν λόγω των συνθηκών. Είχα προμηθευτεί σχολικά βοηθήματα με ασκήσεις, τα οποία επίσης χρησιμοποιήσαμε ώσπου να ξεκινήσει η λειτουργία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Το δευτεράκι, έμαθε να λύνει πολυπαραγοντικές μαθηματικές παραστάσεις, έλυσε τον παιδικό κύβο του Ρούμπικ, διάβασε ελληνική μυθολογία και εξασκήθηκε στη σύνταξη περίληψης. Κι εγώ επόπτευα και διόρθωνα και έκανα παρατηρήσεις και έγινα δασκάλα εκτός από μαμά.

 

Όμως η γνωσιακή διάσταση δεν είναι αρκετή. Το σχολείο πρόσφερε -εκτός από τα θαυμάσια γεύματα- και κοινωνικοποίηση.

 

Εντάξαμε στο ημερήσιο πρόγραμμα τηλεφωνήματα και βιντεοκλήσεις στις φίλες, φίλους, ξαδέρφια αλλά και στον παππού και στη γιαγιά που ζουν στην Κρήτη.

 

Στη μάχη με τον Μόμπι Ντικ

 

 

Και βέβαια χορό, παιχνίδια, συνταγές μαγειρικής, νέτφλιξ και…χουχούλιασμα.

 

Μονάχα που λόγω αντικειμένου σπουδών (έχω μεταπτυχιακό στη Δημόσια Υγεία) και θέσης (είμαι υπάλληλος του Υπ. Υγείας με απόσπαση στη Βουλή) όχι απλώς δεν είχα περιθώριο να αράξω και να βαρεθώ αλλά ζούμε μια φρενίτιδα παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα και προτείνοντας λύσεις.

 

Μονάχα που λόγω δεύτερης απασχόλησης (διδάσκω στο Τμήμα Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας του Παν/μίου Δυτικής Αττικής) όφειλα να οργανώσω τις διαλέξεις μου στο πλαίσιο της τηλε-εκπαίδευσης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 

Λόγω της ακαδημαϊκής δραστηριότητας, συλλέγω δεδομένα και βιβλιογραφία ώστε να γράψω ένα ξενόγλωσσο επιστημονικό άρθρο συναφές με τη συνθήκη της πανδημίας.

 

Η μπαλάντα του Μπάστερ Σκραγκς

 

 

Και μέσα σε όλα αυτά, είχα ανάγκη να βρω χρόνο για τη δική μου χαλάρωση, ψυχαγωγία και άθληση.

 

Όταν με ρωτούν “τι βιβλίο γράφεις αυτή την περίοδο;” με πιάνει το παράπονο. Δεν έχω χρόνο να σκαρώσω ούτε τον σκελετό ενός διηγήματος, πνιγμένη μέσα στις πολλαπλές κι απαιτητικές υποχρεώσεις.

 

Κι αν αναρωτιέστε πού είναι ο μπαμπάς των παιδιών, η απάντηση είναι προφανής. Μολονότι εργάζεται από το σπίτι, εδώ και ένα μήνα, δεν έχει δεχτεί να αναλάβει τα παιδιά ούτε μία μέρα πέραν των όσων ορίζονται στη συμφωνία με την δικαιολογία “εσύ έχεις την επιμέλεια.” Γιατί η πατριαρχία θα σε βρει όπου και να ’σαι.

 

 

Παστίτσιο on the making

 

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ανάποδες στροφές», εκδόσεις Καστανιώτης

 

Κοχλάζει τώρα στα τρίσβαθα, είναι μεγάλη ξεφτίλα όλοι γύρω να γιορτάζουν κι εσύ να μην έχεις, αν δεν το έζησες, δεν ξέρεις τι πάει να πει να είσαι «στην απέξω», ειδικά τέτοιες μέρες, η άδεια τσέπη σε ξεφτιλίζει, βράζει μέσα αλλά γύρω παγωνιά, δεν άναψαν πάλι φέτος τα καλοριφέρ, όλο το χειμώνα την έβγαλαν με το μπουφάν μέσα σε σπίτι ιγκλού, βγαίνει από την τουαλέτα, τουαλέτα τη λένε στα καλά σπίτια, εκεί που λένε το χέζω αφοδεύω, εδώ τη λένε καμπινέ κι απόπατο παλιά, εδώ ο χρόνος έχει παγώσει, τα νέα έτη και κουραφέξαλα είναι για αλλού, εδώ οι δείκτες του ρολογιού σταλακτίτες και σταλαγμίτες, πάγος. Στην κουζίνα τον υποδέχεται ένας χαμογελαστός Εσκιμώος, πλαστικό σηματάκι στο ψυγείο, γύρω του πάτσγουερκ φάτσες αθλητών, νεκροκεφαλές, ράλι, φορτηγά, μηχανές, μπάλες, ούφο, λιοντάρια και ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος του Ολυμπιακού, εκβιασμοί για να φάει, «ή θα μου δώσεις να πάρω αυτοκόλλητα ή δεν τρώω», μετά κόλλησε στα καπάκια από αναψυκτικά, έπειτα στην πιο μακάβρια συλλογή, κομμένα κεφάλια τζιτζικιών, ύστερα του εξήγησε ο μικρός αδερφός της μάνας του. «Τα τζιτζίκια ζουν σαν σκουλήκια στο χώμα κοντά δέκα χρόνια, προτού βγάλουν φτερά να ανέβουν στα δέντρα και να υμνήσουν τη ζωή για ένα μόνο καλοκαίρι», είχε πει σοφά ο Βενιαμίν, καταλήγοντας: «γι’ αυτό, ρε τσόγλανε, μην τα σκοτώνεις έτσι άκαρδα, να πούμε”, οπότε ο Μανόλης κατάλαβε πως ο μικρός αδερφός της μάνας του έχει σαλτάρει και, πράγματι, λίγα χρόνια αργότερα, τα μάζεψε και πήγε στο χωριό, όπου κατοικούν πέντε γριές, δυόμισι γέροι, τρεις κότσυφες, οχτώ σαύρες, εκ των οποίων μία κολοβή –τη βρήκε κοτρόνα απ’ ανθρώπου χέρι–, δυο φίδια ολάκερα και μια νυφίτσα, η οποία κατεβαίνει και τρώει τα κεφάλια από τις εφτά κότες, οι οποίες ξαναγίνονται εφτά χάρη στην επιμονή της πιο μουστακαλούς γριάς –αυτή εξέκανε τη σαύρα–, για να ζήσει σαν ερημίτης.

 

 

 

Τίτλοι βιβλίων της Πέλας Σουλτάτου

Ανάποδες στροφές, εκδόσεις Καστανιώτης

ΜυΧαΤή: Το μυστήριο της χαμένης τηλεόρασης, εκδόσεις Πατάκη

Ανκόρ, εκδόσεις Καστανιώτη

Τα φώτα στο βάθος, εκδόσεις Απόπειρα



About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares