«Η αποδοχή και η επιδίωξη της αλλαγής, η ειλικρίνεια και η δικαιοσύνη είναι έννοιες που θέλω να με συντροφεύουν στη ζωή» Χαρά Δημητριάδη

Ένα φωτεινό και ταλαντούχο πλάσμα, η Χαρά Δημητριάδη μιλάει στο allyou.gr και την Αγγελική Λάλου για την υποκριτική, το θέατρο, τα βιβλία που διαβάζει, τις αγαπημένες συνήθειές της αλλά και για την πορεία της μέχρι σήμερα.

Πώς επέλεξες να παίξεις στο Γιοσίρου Γιαμαγκούσι;

Ήταν πολύ μεγάλη χαρά που ο Μιχάλης Κοιλάκος μου πρότεινε να μπω στη συγκεκριμένη ομάδα, εξαιρετικών συναδέλφων και συνεργατών, και πολύ τιμητικό που με εμπιστεύτηκε. Το κείμενο του Γιάννη Κεντρωτά το γνώριζα ήδη, οπότε δεν υπήρξε καν σκέψη.

Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για τον ρόλο σου;

Η Φανή είναι μία γυναίκα που έχει μεγαλώσει σε ένα ορεινό χωριό της ελληνικής επαρχίας, σε ένα χωριό χτισμένο πάνω σε μια χωματερή, στη Λακκοσπηλιά. Κόρη του πανδοχέα του χωριού, μετά το θάνατο των γονιών της ζει χρόνια απομονωμένη στον παλιό ξενώνα. Μη με ρωτήσετε π’ως και γιατί, δεν θέλω να προδώσω την ιστορία μας! Πάντως σπάνια έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους, παρόλο που λαχταράει την ανθρώπινη επαφή και τη σύνδεση όσο τίποτα άλλο (όλοι παρέα θέλουμε!..). Τις περισσότερες ώρες της ημέρας βλέπει τηλεόραση και έχει χτίσει το δικό της ζωτικό ψεύδος ώστε να καταφέρει να επιβιώσει σε αυτό το αποπνικτικό περιβάλλον. Ο μηχανισμός επιβίωσης τόσο της Φανής, όσο και των άλλων προσώπων του έργου, έχει τρομερό ενδιαφέρον. Παραποιούν την, αδιαμφισβήτητα βίαιη, πραγματικότητα για να αντέξουν να ζήσουν. Επιθυμούν τόσο σθεναρά να προχωρήσουν παρά το γεγονός ότι ζουν πάνω σε λάσπες και σκατά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και πιστεύουν μέχρι θανάτου στο παραμύθι που κάνει τη ζωή ανεκτή.

Πώς νιώθεις ως γυναίκα του σήμερα με όλη αυτή την ειδεχθή πραγματικότητα και επικαιρότητα που ζούμε με την έμφυλη βία και τη δραματική αύξηση των γυναικοκτονιών, αλλά και τη γενικότερη οπισθοδρόμηση ως προς βασικά δικαιώματα των γυναικών;

Ασφυξία! Παγώνω, δεν μπορώ να χωρέσω όλη αυτή τη βία. Μου φαίνεται αδιανόητο κάποιος άνθρωπος να πιστεύει ότι η ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου του ανήκει και ότι έχει απόλυτο δικαίωμα πάνω σε αυτή. Να θεωρεί ότι έχει την εξουσία να την ορίζει!

Ένιωσες ποτέ ότι υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσες ή δεν θα μπορούσες να κάνεις επειδή ήσουν κορίτσι ή μεγαλώνοντας ως γυναίκα;

Μεγάλωσα σε μία μικρή πόλη στην Κρήτη με γονείς εκπαιδευτικούς, σίγουρα υπήρχαν αρκετοί περιορισμοί, πρέπει και «καθωσπρέπει». Αργότερα στην πρωτεύουσα, η αίσθηση του φόβου και η ανησυχία για το από ποιο δρόμο θα επιστρέψω το βράδυ στο σπίτι ή η αγωνία να προλάβω να δω την πινακίδα πριν μπω στο ταξί είναι τα ελάχιστα από αυτά που εύχομαι στο άμεσο μέλλον να μη χρειάζεται καμία και κανείς να φορτώνεται.

Αντιμετώπισες στην καριέρα σου τυχόν δυσκολίες που αφορούσαν το φύλο σου;

Νομίζω όχι… ήμουν τυχερή.

Πώς επιλέγεις κάθε φορά το έργο στο οποίο συμμετέχεις, ποια είναι τα κριτήρια της επιλογής σου – τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο;

Σίγουρα οι άνθρωποι, η ομάδα είναι το πιο βασικό! Όταν αυτό συνδυάζεται και με ένα κείμενο μέσα από το οποίο βρίσκεις τον χώρο να μοιραστείς κάτι που σε αφορά, η συνθήκη γίνεται ιδανική.

Θα μεγάλωνες διαφορετικά ένα αγόρι από ένα κορίτσι και πώς πρέπει να μεγαλώσουμε τα σημερινά παιδιά για να εκλείψουν στερεότυπα και αρνητικές συμπεριφορές;

Δεν έχω ιδέα!.. Φαντάζομαι ότι είναι βασικό οι ενήλικες που τα περιβάλλουν να έχουν ανοιχτή και καθαρή ματιά με σεβασμό και αποδοχή προς όλους. Έτσι τα παιδιά θα ακολουθήσουν αυτή την ανοιχτωσιά αβίαστα, άλλωστε νομίζω πως τα παιδιά με αυτήν ξεκινάνε στη ζωή.

Τι σου δίνει δύναμη κι ελπίδα να προχωράς;

Οι στιγμές που καταφέρνω να μην παίρνω τον εαυτό μου και τόσο στα σοβαρά και βγαίνω από την εγωκεντρική μου φούσκα. Μια ζεστή αγκαλιά, μια βόλτα στη λιακάδα, η θάλασσα, μια μπύρα με φίλους, η αίσθηση ότι δεν είμαι μόνη, η χαρά του παιχνιδιού.. Όσο γράφω συνειδητοποιώ τα ωραία που έχει η ζωή!

Ποιες είναι για σένα οι 3 σημαντικότερες αξίες πάνω στις οποίες έχετε στηρίξει την πορεία σου;

Η αποδοχή και η επιδίωξη της αλλαγής, η ειλικρίνεια και η δικαιοσύνη είναι έννοιες που θέλω να με συντροφεύουν στη ζωή. Άλλοτε τα καταφέρνω, άλλοτε μπορώ να τα καταφέρω και καλύτερα!

Πώς είναι μια συνηθισμένη σου μέρα;

Το πρόγραμμά είναι σπάνια σταθερό, όπως και να ‘χει όμως οι μέρες ξεκινούν πάντα με απολαυστικό πρωινό και με μια βόλτα στις γλάστρες του σπιτιού και του μπαλκονιού! Τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι με την «κηπουρική» και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό! Μετά, κάποιο δοκιμαστικό ή ακρόαση, διάβασμα, πρόβα, προετοιμασία για τη βραδινή παράσταση, μία βόλτα με τα πόδια στην πόλη, κάποια ταινία ή σειρά.

Ποιες γυναίκες έχουν μέχρι στιγμής αποτελέσει την πηγή έμπνευσής σου;

Θαυμάζω τους ανοιχτούς και γενναιόδωρους ανθρώπους, τους ανθρώπους που απολαμβάνουν χωρίς να φοβούνται, εκείνους που βαδίζουν με πίστη προς τις επιθυμίες τους και πηγαίνουν τα πράγματα μπροστά. Έχω την τύχη να έχω συναντήσει τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου!

Έχεις κάποιο μάντρα ή απόφθεγμα γυναικείας ή προσωπικής ενδυνάμωσης που σου αρέσει να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου;

Μου θυμίζω συχνά να μη φοβάμαι.

Πώς αποφάσισες να σπουδάσεις οικονομικά και πώς επέλεξες να ασχοληθείς επαγγελματικά με την υποκριτική;

Η αλήθεια είναι ότι ήταν μία γονεϊκή εντολή που τότε δεν μπορούσα να παρακάμψω. Μετά ακολούθησα την επιθυμία μου!

Ποια παράσταση που έχεις δει και ποια παράσταση που έχεις συμμετάσχει έχει χαραχθεί περισσότερο στη μνήμη σου και γιατί;

Το «Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον» από τους C for Circus σε σκηνοθεσία και κείμενο Βαλέριας Δημητριάδου είναι μία παράσταση που είδα πριν 2 χρόνια περίπου κι ακόμα σφίγγεται το στομάχι μου όποτε την σκέφτομαι. Διάβασα πρόσφατα κάπου ότι είναι μία συγκλονιστική παράσταση για τη βαναυσότητα του sex trafficking και συμφωνώ απόλυτα!

Όσο για τις παραστάσεις που έχω λάβει μέρος, όσο κι αν φανεί κοινότυπο, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Όλες, την περίοδο που ήρθαν, κάτι έφεραν μαζί τους!

Έχεις «δανείσει» τη φωνή σου και σε audiobooks, ποια βιβλία σου αρέσει να διαβάζεις - θυμάσαι τα 3 τελευταία που λάτρεψες;

Φέτος το καλοκαίρι διάβασα το «Εκατό χρόνια μοναξιάς» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και πραγματικά μαγεύτηκα! Διάβασα επίσης πρόσφατα το «Τι είδε η γυναίκα του Λώτ» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου και ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα δυστοπία. Και βρήκα εξαιρετικά γοητευτική και μία παλιά έκδοση του 1931 με παραμύθια του Άντερσεν σε παράφραση Αριστοτέλη Π. Κουρτίδη. Είναι φανερό ότι δεν επιλέγω ένα συγκεκριμένο είδος βιβλίων!

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Αυτή την περίοδο έχουμε ξεκινήσει τις παραστάσεις με το «Γιοσίρου Γιαμαγκούσι» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κοιλάκου και το «ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου στο θέατρο Olvio. Εύχομαι να πάνε όλα καλά και να έχουμε τη χαρά να μοιραζόμαστε αυτές τις ιστορίες για όσο περισσότερο γίνεται. Παράλληλα, πάντα σχεδιάζω και εμψυχώνω παιχνίδια και δράσεις για παιδιά και ανυπομονώ για τις επόμενες θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές συναντήσεις!

Cover photo: Νίκος Βαρδακαστάνης – εσωτερικές φωτό: Χριστίνα Φυλακτοπούλου