Από την Κιμωλία βλέπω όλα τα χρώματα

Παρασκευή σήμερα. Ναι, έφθασε ξανά. Σαν πολύ γρήγορα να πέρασε αυτή η εβδομάδα. Πέρασε, πέρασε. Άλλωστε, τόσες υποχρεώσεις που είχα, πότε να καταλάβω και εγώ ότι η εβδομάδα έφθασε στο τέλος της; Έφθασε, όμως, και αυτό από μόνο του είναι γιορτή, πάρτυ, χαρά.

Κάθε τέλος είναι και μία νέα αρχή. Λένε. Άραγε, πόσο εύκολο είναι να τραβήξεις μία (κόκκινη) γραμμή σε όλα, να σκεφτείς καθετί που έκανες και απλά να αποφασίσεις να κάνεις restart; Όχι, και τόσο (για τους περισσότερους), αρκετό απλό για μερικούς. Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι μπροστά σε έναν πελώριο μαύρο πίνακα (ξέρεις από εκείνους που μας συντρόφευαν στις σχολικές τάξεις), με μία κιμωλία στο χέρι. Τι να γράψω; Τι να σβήσω; Τι να κρατήσω; Τι να αφήσω;

Όλα αυτά με έκαναν να τα σκεφτώ το μέρος, στο οποίο βρίσκομαι τη στιγμή αυτή. Στην «Κιμωλία» στης Υπερείδου. Αριθμός: 5. Κάθομαι στην καρέκλα μου. Στην κόκκινη. Ακουμπώ το χέρι μου και αισθάνομαι τη δυναμική που έχει το κόκκινο χρώμα. Έντονο, συναισθηματικό, δυνατό, πολλά υποσχόμενο. Στο άλλο μου το χέρι κρατάω έναν Freddo Espresso. Το καλοκαίρι ήρθε. Ήρθε, ήρθε. Το φωνάζω, ενώ παράλληλα διαβάζω ότι το επόμενο 48ωρο το θερμόμετρο θα δείξει 35 βαθμούς. Θα κατεβάσω τα καλοκαιρινά μου – μου φαίνεται.

Έπεσε η νύχτα. Λίγο πριν φθάσω στο σπίτι μου, θα κατηφορίσω στη Συγγρού. Καταλήγω στη Στέγη. Στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών». Θα δω την ταινία για τον αδικοχαμένο Ζακ (Κωστόπουλο). Είναι και οι ημέρες, που η Αθήνα αισθάνεται πιο περήφανη και σπουδαία.

Η ταινία μεγάλου μήκους αφηγείται την ιστορία ενός δικτύου ατόμων της LGBTQI+ κοινότητας καθώς αυτά διασταυρώνονται σε πολυδιάστατα μονοπάτια για την επούλωση των τραυμάτων, τη δικαιοσύνη και την οδύνη, μέσα από ένα σουρεαλιστικό πλέγμα σχέσεων.

Η βίαιη απώλεια του οροθετικού ακτιβιστή και drag περφόρμερ Ζακ Κωστόπουλου (Zackie Oh) στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, συνέπεσε με το στάδιο της παραγωγής.

«Πώς είναι για μια ολόκληρη κοινότητα να συμβιβάζεται σε μια ζωή υπό καθεστώς φόβου;

Πώς μπορεί να επιτευχθεί η συλλογικότητα σε μια κοινωνία που βλέπει τη διαφορά ως κάτι στο οποίο δεν φτάνει το βλέμμα;» την απάντηση θα τη βρεις στη Στέγη. Με είσοδο ελεύθερη. Οπότε, μη διστάσεις να πας.

Η νύχτα πέφτει στην Αθήνα και το ΣΚ ξεκινά! FIN!