Εξασκήσου στην «τέχνη της αγάπης», μόνο έτσι θα απελευθερωθείς από δαίμονες

Οι ερασιτέχνες της αγάπης πολλοί, οι μάστοροι όμως λίγοι...

Κατερίνα Ανδρομιδά

Μας φόρεσαν έναν μανδύα από τη στιγμή που ξεκίνησε η διαδικασία κοινωνικοποίησής μας που ανάλογα με τα χρόνια μας άλλαζε νούμερο αλλά οι καρφιτσωμένες αξίες πάνω του έμεναν ίδιες και πάντα βρίσκονταν σε πλήρη συμφωνία, με κατασκευασμένες από την κοινωνία, έννοιες. Από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας έχουμε επωμιστεί όλοι από ένα ενοχικό σύνδρομο, ένα άλλο καθωσπρεπισμού και το πιο θανατηφόρο , το ''τι θα πει ο κόσμος''. Φτάσαμε στην πόρτα της ενηλικίωσης φορτωμένοι ένα κάρο στη πλάτη μας αξίες και ιδανικά που μόνο τη δική μας ιδιοσυγκρασία δεν αντιπροσωπεύουν, κοντεύουμε να αλλάξουμε δεκαετία και κάποιοι άλλοι έχουν ήδη ξεπεράσει το νέο χρονικό επίρρημα στην αργκό  μας, τα ''άντα'', αλλά και πάλι σκεπαζόμαστε με το πάπλωμα που έφτιαξαν για εμάς κομμένο και ραμμένο στα δικά τους μέτρα και με άπειρα μπαλώματα για θέματα που ''πρέπει να μένουν ανέγγιχτα'' και καλά χωμένα.

Το ερώτημα που γεννάται και που βασανίζει πολύ κόσμο (αν όχι όλους μας), είναι αν τελικά ζει κανείς όπως θα ήθελε να ζει και συγκεκριμένα αν είναι ελεύθερος για τις επιλογές του και ακόμη αν μπορεί να είναι ελεύθερος να επιλέγει τις εμπειρίες του. Σε μία ιστορική συγκυρία για την ανθρωπότητα (σαν αυτή που βρισκόμαστε τώρα, την εποχή της πανδημίας) πολλά πράγματα που κρύβονταν κάτω από το μανδύα, (αυτόν που φοράμε κάθε μέρα στη δουλειά μας, στις σχέσεις μας, στην οικογένειά μας) αποφάσισαν να ανασάνουν σκίζοντας τις ''ραφές''. Υπό άλλες συνθήκες (προκορωνοϊού) ο χρόνος που περνούσε ο καθένας με τον εαυτό του ήταν ελάχιστος έως και ανύπαρκτος λόγω του καθιερωμένου προγράμματος που ακολουθούμε όλοι μικροί και μεγάλοι με την υπογραφή του συστήματος, επομένως χρόνος για προσωπική αποτίμηση και αυτοκριτική σπάνια υπήρχε.

Το ''κακό'' ή μάλλον το απολύτως αναγκαίο στάδιο για τον άνθρωπο που θέλει να εξελιχθεί (αυτό για κάποιους από εμάς μεταφράζεται ως τον άνθρωπο που θέλει να ζει όπως πραγματικά αγαπά) αποτελείται από μία σειρά προσωπικών ανασκοπήσεων ή και αυτοκριτικής και καλείται να απαντήσει σε κάποια στάνταρ ερωτήματα: Είμαι ευτυχισμένος; Με κάνει χαρούμενο η δουλειά μου; Η σχέση μου είναι ο λόγος που νιώθω να αγαπώ όλο τον κόσμο; Οι φίλοι μου, μου στέκονται στα σκοτάδια μου;  Ερωτήματα που έπαιζαν πάντα το ρόλο διαφημίσεων στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ένα χρόνο πριν που ζούσαμε υποτίθεται τόσο κανονικά. Τότε που μας απορροφούσαν οι ατελείωτες ώρες στη δουλειά, οι έξοδοι με ανθρώπους που δεν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε τί ρόλο έχουν στη ζωή μας. Τότε που οι ''διαφημίσεις'' καλύπτονταν με αγορές και διάφορα άλλα υλικά ή χειρότερα και από ανθρώπους...

Αν θα μπορούσαμε να αποτυπώσουμε τον σύγχρονο άνθρωπο σε ένα σκίτσο θα ήταν σαν ένα μπαλόνι που μέσα του βρίσκονται χιλιάδες τυλιγμένα χαρτάκια τα οποία θα έγραφαν κρυμμένα του όνειρα, επιθυμίες ανικανοποίητες και ''ξεχασμένα'' απωθημένα. Οι δύο καραντίνες θα μπορούσαν στο σχέδιό μας να παρομοιαστούν με δύο καρφίτσες. Η πρώτη προσπάθησε ελαφρώς να πιέσει το στομάχι μας και η δεύτερη έκανε τη μεγάλη ζημιά. Το μπαλόνι έσκασε και όλα τινάχτηκαν στον αέρα. Θα πρέπει να μάθουμε στο σημείο αυτό ότι η ανασκόπηση για  όσα λαχταράμε τόσο, είναι στο χέρι μας να μην είναι τόσο τραυματική κάθε φορά. Για όσα συμβαίνουν στη ζωή μας είμαστε υπεύθυνοι εμείς, για όσα δε συμβαίνουν ποτέ είμαστε και πάλι υπεύθυνοι εμείς.

Αν η καραντίνα μας έκανε να καταλάβουμε πόσο πολύ δεν τα βρίσκουμε τελικά με το συγκάτοικό μας, θα πρέπει να καταλάβουμε πως δεν είμαστε δέντρα. Αν συνειδητοποιήσαμε ότι μας χαλάνε συγκεκριμένες συμπεριφορές οι οποίες είναι μέρος πια της καθημερινότητάς μας, καιρός να αρχίσουμε να αποστασιοποιούμαστε παραχωρόντας χώρο στη ψυχή μας να ασχοληθεί σοβαρότερα με άλλα πράγματα. Όταν κάτι δεν λύνεται, κόβεται. Η επιμονή μας για καταστάσεις που μόνο ενέργεια μας απομυζούν και βλέπουμε ότι η φωνή μας πάει στο βρόντο όταν εκφράζουμε το παράπονό μας ή τις προσδοκίες μας, μόνο εμάς στη πραγματικότητα τραβάει πίσω. Κάποιος που δεν είναι μαθημένος να αγαπάει, θα συνεχίσει στην ίδια πεπατημένη. Και με εμάς και με τους γύρω του, ακόμα χειρότερα και με τον εαυτό του. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων όταν εμπλέκουμε τους όρους της αγάπης και της δοτικότητας κακώς τις έχουμε συνδεδεμένες στο μυαλό μας μόνο με τις ερωτικές σχέσεις. Αυτοί οιόροι αφορούν ή τουλάχιστον θα' πρεπε να αφορούν κάθε είδους σχέσεις. Και πώς φτάσαμε σε όλες αυτές τις συνειδητοποιήσεις; 

Η απάντηση είναι σχετικά απλή. Όταν κάτι δεν ''δουλεύει'' σε μία επιχειρήση, επιστρατεύουμε όλο το προσωπικό και τις δυνάμεις του για να μάθουμε την αιτία που δεν πήγε όπως περιμέναμε και ακολουθούν μία σειρά από σχέδια για το  πώς μπορούμε να βρούμε τις πιο σωτήριες λύσεις ώστε να προλάβουμε τα χειρότερα. Μία στρατηγική που μαρτυρά προσήλωση, πίστη και ενδιαφέρον για το καλό μίας επιχείρησης. Μία στρατηγική που δεν εφαρμόζεται ποτέ με τόσο ζήλο στις ανθρώπινες σχέσεις. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής. Μήπως σκοπός τελικά και λύση σε όλα μας τα υπαρξιακά ζητήματα είναι να μάθουμε πώς γίνεται αυτό που περιμένουμε από τους άλλους, ώστε να νιώθουμε πλήρεις και ευτυχισμένοι; Δηλαδή να αγαπήσουμε πρώτα εμείς;!

Και αν το δούμε από την σκοπιά του ψυχαναλυτή Έρικ Φρομ, η αγάπη είναι μια δραστηριότητα. Είναι μία τέχνη, άρα θέλει εξάσκηση. Η αγάπη δεν συναντάται ξεχωριστά. Ενυπάρχει (όταν είναι καλλιεργημένη) σε όλους τους τύπους συνδέσεων. Διαφορετικά, πώς είναι δυνατόν να αγαπάς την αδερφή σου αλλά όχι κάποιον άστεγo;  Πώς μπορείς να εννοείς ότι αγαπάς τον άνθρωπό σου αλλά να μη τρέφεις αγάπη για τους συνεργάτες σου; Η απάντηση δόθηκε από τον ίδιο τον ψυχαναλυτή και αποτελεί τροφή σκέψης για όλους μας. Οι ερασιτέχνες της αγάπης πολλοί, οι μάστοροι όμως λίγοι...

 



About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares

Σου αρέσει αυτό που διάβασες;

Ακολούθησέ μας στα social. Κάνε κλικ σε ένα από τα εικονίδια!

0
Shares