Η… latin πλευρά της ζωής

Σήμερα, θα γιορτάσω την Ημέρα της Γυναίκας. Ναι, έστω και καθυστερημένα, έχω βαλθεί να αφιερώσω μια ημέρα αποκλειστικά σε εμένα. Σε εμάς για την ακρίβεια. Να σου πω την αλήθεια μου, δεν πιστεύω και πολύ σε αυτή την γιορτή. Γιατί πρέπει να γιορτάζουμε τις γυναίκες, μια ημέρα μόνο; Θα έπρεπε συνέχεια να μας υπενθυμίζεται η σημαντικότητα του γυναικείου φύλου, και ακόμη πιο κρίσιμο, να παλεύουμε για τα δικαιώματα του, καθημερινά. Χαίρομαι που για το τελευταίο, ακόμα μάχονται γυναίκες ανά τον κόσμο, ειδικά σε καιρούς κρίσιμους σαν αυτούς, που μέχρι και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα ή οι βασικές αρχές, μοιάζουν σιγά-σιγά και πάλι να μας στερούνται.

Σε παρόμοιο πνεύμα, λοιπόν, σκέφτηκα ότι σήμερα είναι η κατάλληλη ημέρα για να παρακολουθήσω –επιτέλους- στο Netflix, ένα από τα πιο συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων, το “No Woman, No Cry” (2010), το οποίο έχει σκηνοθετήσει το μοντέλο και ακτιβίστρια Christy Turlington Burns. Η ίδια, αφού ξεπέρασε μια σχεδόν θανάσιμη αιμοραγία, μετά την γέννα του πρώτου παιδιού της, εμπνεύστηκε από την προσωπική της τραγωδία, και βάλθηκε να ενημερώσει τον κόσμο για την τεράστια θνησιμότητα μετά τον τοκετό αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες ανά τον κόσμο, κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Σε χώρες όπως το Μπαγκλαντές και τη Γουατεμάλα κ.ά., η περιορισμένη ιατρική περίθαλψη, ενισχύει στην αύξηση της θνησιμότητας των γυναικών μετά τον τοκετό και η Turlington δεν θα «ησυχάσει» μέχρι να βρεθεί μια λύση.

https://www.youtube.com/watch?v=jXIPn0CApWM

Μετά από μια ώρα που –απ’ότι περιμένω- θα αντικρύσω συγκλονιστικές εικόνες, θέλω να δώσω στην ημέρα μου μια πιο ευχάριστη και χαλαρή νότα. «Νότα», είπα και σκέφτηκα την βραδινή βόλτα που με (μας) περιμένει. Πριν, όμως, προλάβει να νυχτώσει, θα κάνω μια πρώτη στάση στο πολυαγαπημένο Estrella (Ρόμβης 4, Αθήνα). Ένα από τα ήδη πιο επιτυχημένα all day cafes της Αθήνας, που σερβίρει (θεϊκό) φαγητό και νομίζω ότι σε αυτό έχει παίξει σίγουρα ρόλο, το γεγονός ότι έχουν βάλει το… χεράκι τους οι φίλοι μας οι Θεσσαλονικείς! Το απόλυτο… «μπραντζάδικο» που ξεκίνησε αρχικά από την συμπρωτεύουσα, «κατέβηκε» πριν λίγο καιρό και στην Αθήνα, προσφέροντας εκπληκτικές γεύσεις, κατάλληλες για πρωϊνό, brunch αλλά και… lunch! Ίσως να το έχεις ακουστά ως το μαγαζί που σερβίρει το φημισμένο μπουγατσάν (φρεσκοψημένο κρουασάν βουτύρου, βουτηγμένο σε κρέμα ζαχαροπλαστικής και πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη και κανέλα) και το οποίο αφού δοκιμάσεις εδώ, θα θέλεις να περπατήσεις μέχρι και την Θεσσαλονίκη, για να φιλήσεις τα χέρια του σεφ που το εφηύρε!

Αλλά επειδή μετά από το bagel με τριπλό bacon, cheddar και αυγό τηγανιτό, πρέπει να βρω ένα τρόπο να κάψω τις θερμίδες, και επειδή σε δεύτερη σκέψη η Θεσσαλονίκη, μου πέφτει λίγο μακριά, θα κάνω υπομονή μερικές ώρες, περιμένοντας να ανοίξουν οι πόρτες του Beeraki (Ψηλορείτη 6, Αθήνα). Kαι θα αξίζουν οι λίγες ώρες που θα περιμένω, γιατί το βράδυ στο μαγαζί πρόκειται να γιορτάσω με τον πιο… latin τρόπο την ημέρα της Γυναίκας.

Σήμερα, λοιπόν, η καταπλητική Μάρθα Μορελεόν και ο Φλακ Μάυρ αφιερώνουν τη νύχτα στις γυναίκες, μέσα από μελωδικά τραγούδια και γοητευτικές ιστορίες, που μόνο σκοπό έχουν να μας «βάλουν» για τα καλά στην κουλτούρα του… Mexico City, απ’ όπου προέρχονται οι εν λόγω καλλιτέχνες. Υπάρχει καλύτερη κατάληξη της σημερινής ημέρας, από αυτή;

Στην κεντρική φωτογραφία το μαγαζί Estrella.

Photo Credits: Πάρις Ταβιτιάν για την Lifo