...Kείνο που με τρώει κείνο που με σώζει...

Στο Γκάζι, στο Παλιό Αμαξοστάσιο Ο.ΣΥ έρχεται ο Καραγκιόζης! Γιορτή του Καραγκιόζη, θα' πρεπε να σου πω, καλύτερα! Και τι γιορτή, Φεστιβάλ! Με μουσικές και τραγούδια και χορό. Με τους Χαίνηδες και τους Χειμερινούς Κολυμβητές και τους Bandallusia. Δεν ξέρω αν θα περάσει από κει κι ο Σαββόπουλος, πάντως εγώ τραγουδώντας το δικό του τραγούδι θα κατηφορίσω για Γκάζι. "Κείνο που με τρώει κείνο που με σώζει είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη". Αυτό!

https://www.youtube.com/watch?v=qpqasF0LuVU

Δεν τρελαινόμουνα μικρή για τον Καραγκιόζη. Περίεργο; Κι όμως αληθινό! Με μελαγχολούσε και καθόλου δεν με διασκέδαζε. Αργότερα, πολύ αργότερα, τον αγάπησα. Με το τραγούδι του Σαββόπουλου. Στίχο- στίχο, νότα- νότα. Αυτό το "Γιούργια φεστιβάλ",, γεννήθηκε στο Καφενείο του Καραγκιόζη στα Εξάρχεια(Κωλέττη 33), με μουσικές, γιορτές και μπάντες απ' όλη την Ελλάδα να δίνουν το παρών. Και τώρα που καλοκαίριασε, η γιορτή και το γλέντι βγαίνουν έξω και πάνε απ' το πεζοδρόμιο των Εξαρχείων, στο Γκάζι! 30/6, ώρα έναρξης 20.00μ.μ γράφει η πρόσκληση. Κι εγώ η ξεμυαλισμένη, θα πήγαινα σήμερα... ένα μήνα πριν. Στις 30 του Ιούνη, λοιπόν, κι όχι του Μάη, θα γλεντήσουμε με Καραγκιόζη!!! Εκεί θα είμαι. Κι εσύ να κλείσεις θέση από τώρα και να ξέρεις πως το εισιτήριο κάνει 10 ευρώ.
 

 
Η σημερινή μου βόλτα, μπορεί να λοξοδρόμησε (λόγω φόρτου εργασίας...) και να μην έχει, τελικά, Καραγκιόζη, αλλά έχει ξύπνημα πρωί πρωί με την αυγούλα, εργασία και χαρά κι αμέσως μετά το μεσημέρι,  δηλαδή αμέσως μετά το γραφείο, ένα παγωμένο τσάι ροδάκινο με... ήλιο και "Δέντρα πολλά δέντρα" παρέα μου και αγκαλιά μου! Εξηγούμαι, πάραυτα: Mια αναπαυτική πολυθρόνα, τραπεζάκι με θέα ή και χωρίς, στο Del Sol  στην καρδιά του Γκαζιού (Βουτάδων 44)  το δροσερό μου  ροδακινένιο τσάι  και στα χέρια μου το βιβλίο της Ρούλας Γεωργακοπούλου "Δέντρα πολλά δέντρα" (Εκδόσεις Πόλις). 

Την συγγραφέα του βιβλίου την αγαπώ αλλά και τη θαυμάζω. Χρόνια τώρα. Οι ιστορίες της είναι , για μένα, μικρά διαμάντια. Η γραφή της  ουσιαστική, με ένταση αλλά και απλότητα, με ζωντάνια, αλήθεια αλλά και μαγεία, με αίσθημα και τρυφερότητα και χιούμορ, μια γραφή βαθιά και ψυχαναλυτική (πολύ συχνά) που μ' αγγίζει, με γεμίζει και με πάντα με"πάει" λίγο πιο πέρα, είτε διαβάζω χρονογράφημα της, είτε κείμενο της δημοσιογραφικό, είτε βλέπω έργο της θεατρικό. Αυτό το βιβλίο, είναι το πρώτο της πεζογράφημα και πριν καν το ανοίξω,μόνο διαβάζοντας το οπισθόφυλλο, το αγαπώ. Ήδη...
 
"Ανατομία της πιο ουσιαστικής σχέσης της ζωής μας -της σχέσης με τη μητέρα- και ταυτόχρονα ύστατος αποχαιρετισμός, κατάδυση στον εαυτό, οικογενειακή ιστορία και ανασύνθεση μιας εποχής"...